BİR “VAROLUŞ” KRİZİ…
Sokakta insanlar mutsuz, trafikte sürücüler isyankar ve saldırgan, darp edilip öldürülen kadınlar, cinayet işleyen çocuklar, taciz edilenler, zalimce işkence edilen hayvanlar,
mutsuz olmaktan mutlu mu olunuyor, isyankar olmaktan zevk mi alınıyor..
Ömür sevmeye yetmiyorken, nefret etmeyi hangi ara öğreniyor insanoğlu..
Bu tabloya bakınca insan sormadan edemiyor: Toprak mı kurudu, yoksa vicdan mı? İnsanoğlunun en büyük çelişkisi de burada başlıyor. Sevgi gibi sınırsız bir hazineye sahipken, nefretin o dar ve karanlık dehlizlerine bu kadar hızlı sapmak gerçekten sarsıcı.
İnsanlık, aslında nefreti öğrenmiyor; daha çok sevme yeteneğini ve nezaketini korumayı unutuyor.
Neden Bu Haldeyiz?
Tükenmişlik ve Tahammülsüzlük: Modern hayatın getirdiği hız, ekonomik kaygılar ve sürekli bir yerlere yetişme çabası, insanı bir “savunma mekanizması” içine hapsediyor. Trafikteki öfke ya da sokaktaki asık surat, aslında bireyin kendi mutsuzluğunu çevreye bir “protesto” olarak yansıtma biçimi.
Duyarsızlaşma: Şiddet haberlerine, zulme ve haksızlığa o kadar maruz kalıyoruz ki, zihin bir noktadan sonra kendini korumak için duygularını kapatıyor. Bu da maalesef başkasının acısına “seyirci” kalmayı beraberinde getiriyor.
Kolay Yol: Nefret: Sevmek emek ister; anlamayı, dinlemeyi ve sabretmeyi gerektirir. Oysa nefret, anlık bir deşarjdır. Emek harcamak istemeyen ruhlar, yıkmayı yapmaya tercih ediyor.
Ömür Sevmeye Yetmezken…
Aslında kimse mutsuz olmaktan zevk almaz. Ancak “mutsuzluk” bir alışkanlık haline geldiğinde, insan huzurlu bir hayatın nasıl kurulacağını unutur. Nefret, bir virüs gibi bulaştığı kalpte önce sahibini yakar, sonra etrafına sıçrar.
Çocukların bile bu karanlığa alet olduğu bir dünyada, asıl mesele “canavarlar” değil, o çocukları yetiştiren “sevgisizlik” iklimidir.
Ne Yapılabilir?
Belki dünyayı tek başımıza kurtaramayız ama kendi etki alanımızda bir nezaket devrimi başlatabiliriz.
* Trafikte yol vermek,
* Bir kediye bir kap su koymak,
* Tanımadığımız birine gülümsemek…
Bunlar küçük adımlar gibi görünse de, nefretin o gürültülü sesini ancak sessiz ama kararlı bir sevgi dili susturabilir. Ömür gerçekten çok kısa; bu kısalığı birine zarar vererek değil, birinin yarasına merhem olarak değerlendirmek tek çıkış yolumuzdur.
Mr. Biri
(Havadan sudan yazılar)
