MEŞALE YANIYOR, YOL GÖRÜNMÜYOR
Hayatı çorba yapıp, Elimize çatal verdiler.
Bizi çıkmaz sokağa bırakıp, Yolun açık olsun dediler.
Beni çok korkutuyorsunuz.
Gerçekten korkutuyorsunuz.
Çünkü kendi içinizde ya da ülkede yaşanabilecek en ufak kriz ihtimalinden bile mutluluk duymanız bana çok tuhaf geliyor.
Bir zamanlar sizlerden öğrendiğim bir söz vardı:
Lider. Doktrin. Teşkilat.
Şimdi bakıyorum da bazıları için sıralama değişmiş gibi:
Kamera. Protokol. Algı.
Üstelik bunu düşman yapmıyor.
Bunu biz yapıyoruz.
MHP İstanbul İl Yönetimi göreve geleli aylar oldu.
Ortaya çıkan tabloya bakınca insan ister istemez düşünüyor;
Siyasi hareket mi yönetiliyor, tanıtım ajansı mı?
Meşaleler yanıyor.
Drone’lar uçuyor.
Videolar çekiliyor.
Fotoğraflar servis ediliyor.
Ağır çekim yürüyüşler yapılıyor.
Maratona hazırlanmış gibiler.
Ama garip bir maraton bu.
Start çizgisinde kamp kurulmuş.
Açılış töreni bitmiyor.
Koşan yok.
Finiş zaten görünmüyor.
Kan tazeleme dediler.
Vitrine çıkardıkları isimlerin bazıları o kadar eski ki siyasi müzeye bağışlansalar envanter numarası alırlar.
Bayramlaşma programlarında ise yıllarca Lider’e karşı durmuş isimlerin protokolde ağırlanmasını izledik.
Mahallede buna ne denir bilmiyorum.
Ama siyaset biliminde bunun adı herhalde:
“Dün sövdüğüne bugün abi demek.”
Transfer sezonu ise apayrı bir başarı hikâyesi.
Memleket ekonomik krizle boğuşuyor.
Gençler gelecek kaygısıyla yaşıyor.
İstanbul’da milyonlarca insan var.
Ama transfer bombası olarak bize sunulan şey, kıymetli hemşerim İbrahim Tatlıses’in müstakbel eski eşinin üyeliği oluyor.
Milli yengemiz isminin önüne Asena geleceğini öğrendiği zaman nasıl bir tepki verecek acaba? Aslında direk Asena yengemizi transfer edebilirdik, onun intibakı daha kolay olurdu.
Umarım yıllar önce Mehmet Özhaseki’yi geçmişinde de Ülkücüydü diyecek hale dönmeyiz.
Galatasaray Avrupa’dan yıldız transfer etse daha az heyecan oluşurdu.
İnşaAllah İtalyan teknik adam Vincenzo Italiano kadar umut nakleder bize.
Belli ki siyasetle magazin arasındaki çizgi de enflasyona yenilmiş.
Haftanın bir başka tartışması da Koç’un Kürt kadınlarına yönelik sözleri oldu.
Bu ülkede ne zaman akıl susar, kimlikler konuşmaya başlar.
Ne zaman fikir üretemezsek etiket üretiriz.
Ne zaman çözüm bulamazsak düşman buluruz.
Freud’un “günah keçisi” mekanizması dediği şey tam da budur.
Sorunları çözemeyen toplumlar, öfkelerini taşıyacak bir hedef ararlar.
Kolaydır.
Maliyetsizdir.
Alkış da toplar.
Ama hiçbir yarayı iyileştirmez.
Ortadoğu tarafında ise yıllardır aynı hastalık sürüyor.
İnsanlar artık kimin öldüğüne değil, kimin öldürdüğüne göre seviniyor.
Ben hiçbir zaman PYD’lilerin IŞİD tarafından öldürülmesinden özel bir mutluluk duymadım.
IŞİD’lilerin PYD tarafından öldürülmesinden de.
Nihayetinde düşman benimse hesabını da benim görmem gerekir.
Düşmanımın düşmanına alkış tutmakla strateji yapılmaz.
Medeniyet dediğimiz şey düşmanına bile hukuk istemektir.
Bugün alkışlanan hukuksuzluk yarın dönüp alkışlayanı bulur.
Tarih bunun mezarlıklarıyla doludur.
Bu hafta bir başka ilginç başlık da bazı Alevi derneklerinin Kemal Kılıçdaroğlu hakkında verdiği “düşkün” kararı tartışmasıydı.
İşin ironik tarafı şu:
Bu ülkede herkes birilerini ihraç etmekle meşgul.
Kimi düşkün.
Kimi hain.
Kimi satılmış.
Kimi dönek.
Kimi yetersiz.
Kimi fazla yeterli.
Sosyolojide buna grup içi tasfiye refleksi denir.
Topluluklar güç kaybettikçe dış düşmanlardan önce içeride suçlu aramaya başlar.
Çünkü dışarıdaki problemi çözmek zordur.
İçeriden bir kurban seçmek kolaydır.
İbn-i Haldun, Mukaddime’de insanların yaşadıkları çevreden ve alışkanlıklarından karakter devşirdiğini anlatır.
Rivayet odur ki;
Arap deveden hırsı,
Frenk domuzdan pisliği,
Türk attan kuvveti almış.
Doğru mudur bilmem.
Ama bugün sosyal medyaya bakınca insanların en çok birbirini yemekten beslendiğini görüyorum.
Belki de yeni çağın hayvanı birbiridir.
Demek ki insanlar üçe ayrılıyormuş:
Kendisi için savaşanlar…
Başkası için savaşanlar…
Bir de her şeye rağmen sadece savaşanlar…
Ben üçüncü grubta olduğum için daha gururluyum artık.
Çünkü birinciler makam için,
İkinciler çıkar için,
Üçüncüler ise alışkanlıktan savaşıyor.
Neyse…
Piyasalar kötü arkadaşlar.
Gönül zenginliğimi acilen bozdurmam lazım.
Yoksa o da enflasyona yenilecek.
Yüce Allah’ın hayvanların konuşmasına neden izin vermediğini biliyor musunuz?
Çünkü sevginin de sadakatin de sözlerden değil, davranışlardan ibaret olduğunu göstermek istedi.
Zira bu memlekette herkes aynı şeyleri söylüyor.
Fakat herkes aynı şeyleri yapmıyor.
Ve insanı korkutan da düşmanlar değil…
Kendi evinin yanmasını fırsat bilenler oluyor.
Dip notumuza gelelim; Siz siz olun, sizi seven insanı üzmeyin. Ahını almayın. Başınıza sarmayın. Hatta direnirken de gülümsemeyi bırakmayın. Rabbim ben ve alayınızın hayatında ki tüm eksiklikleri tez zamanda doldursun. Saygı ve hürmetle büyük küçük demeden alayınızın ellerinden öperim…
“Okuyucular üzülmesin, çünkü; Bozkurtlar dirilecektir.”
Evet unutmadan; Cesaret Bulaşıcıdır…
10 kuruşluk pul ve imza…
Emeğinize sağlık