Aşkı Memnu’ya dönen makamlar;
Bombaya bakın aşçı bahçıvana, bahçıvan şoföre, şoför uşağa, sonra hepsi uşağa. Mübarekler dışarıda bulamadıklarını kendi içlerinde yaşamaya başlamışlar. Yatıp kalkıp racon sahibi kıymetlime dua etsinler. Gerçi yerin kulağı var mı bilmem ama devletin kulağının her yerde olduğunu umarım daha fazla rezil olmadan anlarlar.
Zenginler gibi güne balkonda kahve içip, Türkgün gazetesi okurmuş pozu vererek başlayayım dedim üst komşu üzerime halı silkeledi. Rahatsız edilişlerim bile fasfakir…
Kedilerle hesap yaptık; Doların eski seviyesine gelebilmesi için 14.859 papaz daha bırakmamız lazımmışdı.
Ha, bu arada neden yalnız kalmak istediğimi soranlar var.
Hayal kuruyorum, yıkıyorlar. Güveniyorum, sarsıyorlar. Seviyorum, kullanıyorlar. Görmezden geliyorum, salak sanıyorlar.
İnsanın yalnız kalması için insanlardan nefret etmesi gerekmiyor. Bazen insan, etrafındaki kalabalığın yalnızlığından daha yorucu olduğunu fark ediyor.
Bir de şu var: Herkese haddini anlatmaya kalksan ömür yetmiyor. Üstelik bazılarına haddini anlatabilmek için önce haddin ne olduğunu öğretmen gerekiyor.
Neyse, konumuz bu değil!
Siyasal İslamcılar yine bildiğim gibiler, beni hiç şaşırtmadılar. Şimdi sosyal medyada Paşinyan güzellemeleri yapılıyor, bizim mankurtlar da alkış tutuyor.
Dün Karabağ diye nutuk atanların bugün hangi cümlelerin arkasına saklandığını görünce insanın aklına tek soru geliyor: Sizin fikriniz mi değişti, yoksa fikriniz zaten hiç mi yoktu?
Gerçi fikrin olmadığı yerde fikir değiştirmek de pek mümkün değil. Olsa olsa efendi değiştirirsiniz.
Mankurtluk biraz da böyledir. İnsan kendi hafızasını kaybedince başkasının ezberini kendi düşüncesi zanneder.
Sosyal medyada iki kelime öğrenip racon kesenlere de ayrı bir parantez açmak gerekiyor.
Ne ektirdiğiniz saçlar örter karakterinizdeki boşlukları ne de alkol masalarında anlattığınız makam hikâyeleri büyütür şahsiyetinizi.
Dijital âlemde aslan, gerçek hayatta ürkek bir ev kedisi! Üstelik bizim kediler kadar bile bağımsız değilsiniz.
Sizi siz yapanın düşünceleriniz, bilginiz, kültürünüz ve karakteriniz olduğunu sanıyorsunuz. Oysa bütün ağırlığınızı isminizin önündeki unvandan alıyorsunuz.
Psikolojide buna ödünleme denilen savunma mekanizması üzerinden bakılabilir. İnsan bazen kendisinde eksik gördüğü değeri başka bir alandaki başarıyla, güçle veya statüyle telafi etmeye çalışır.
Ama her telafi başarılı olmuyor.
Makamın gölgesinde büyüdüğünü sananların, o gölge çekildiğinde ne kadar küçük kaldıklarını hep birlikte görüyoruz.
Adamın makamı alınır, adamlığı kalır. Sizden makam alınırsa geriye ne kalacağı asıl mesele!
Buradan Kur’an-ı Kerim’deki Karun kıssasına gelelim.
Kasas Suresi’nin 76–82. ayetlerinde anlatılan Karun, öyle bir servetin sahibiydi ki hazinelerinin anahtarlarını taşımak bile güçlü bir topluluğa ağır geliyordu.
Fakat Karun’un asıl meselesi zenginliği değildi. Servetini kendi bilgisine, kendi becerisine bağlaması ve sahip olduklarıyla kibirlenmesiydi.
Kendisine verilen nimetleri birer emanet değil, şahsi üstünlük belgesi sayıyordu.
Sonra ne oldu?
Karun da serveti de yerin dibine geçirildi.
Ardından gelen 83. ayet ise meselenin özünü ortaya koyuyor: Ahiret yurdu, yeryüzünde büyüklük taslamayanlara ve bozgunculuk istemeyenlere aittir.
Şimdi düşünüyorum da Karun’un hazineleri vardı, bizimkilerin ise makam kartvizitleri.
Karun servetine güveniyordu, bunlar arkalarındaki isimlere.
Karun kendisini vazgeçilmez sanıyordu, bunlar da oturdukları koltuğu tapulu malları zannediyor.
Aradan asırlar geçmiş, kibir aynı kibir. Yalnızca dekor değişmiş!
Karun’un hazinelerinin anahtarlarını güçlü adamlar taşıyordu. Bizimkilerin bütün ağırlığını ise başkalarının isimleri taşıyor.
Bir de herkese teşkilatçılık dersi verenler var.
Lider, doktrin, teşkilat diyerek söze başlayıp bütün meseleyi kendi ünvanına bağlayanların anlamadığı şey şu: Teşkilatçılık, makamdan kuvvet almak değil, bulunduğun makama şahsiyetinle kuvvet katmaktır.
Unvan insanı büyütmez. İnsan ünvanı büyütür.
Havanız kime lan yapraklar, havanız kime!
Biraz da rahmetli Süleyman Demirel’e uğrayalım.
Demirel’in İsmet İnönü ile ilgili anlattığı rivayet edilen bir hatıra vardır. Genç yaşta başbakan olan Demirel’e İnönü, Meclis’in kaç merdiveni olduğunu sorar. Demirel bilmediğini söyler. Sonra merdivenleri bizzat sayıp cevabı götürür.
İnönü’nün verdiği rivayet edilen cevap, hikâyenin en güzel yeridir:
Lider, basit işleri kendisi yapmak yerine başkasına yaptırmayı da bilmelidir. Nitekim İnönü, merdivenleri Demirel’e saydırmıştır.
Hikâyenin tarihî doğruluğu ayrı mesele, verdiği ders güzel.
Bizde ise bazıları liderliği merdiven saymakla da karıştırmıyor. Doğrudan merdivenin tepesinde fotoğraf çektirmek sanıyor!
Üstelik merdiveni kimin yaptığını, kendisini oraya kimin çıkardığını da unutuyor.
Bunların yanında bir de isimlerinin önüne güvenlik uzmanı, terör uzmanı, uluslararası fon uzmanı yazdırıp dünyayı çözmeye çalışanlar var.
Bazı analizleri okuyunca rahmetli hemşehrim İnci Baba’nın Ortadoğu meselelerine getirdiği kendine has çözüm önerileri aklıma geliyor.
Hiç değilse İnci Baba’nın mizahı vardı. Bizim uzmanların bir kısmında mizah da yok. Ciddiyetle söyledikleri şeyler, istemeden komediye dönüşüyor.
Mantara bile kültür veren hikmetinden sual olunmaz Rabbim, bazı yorumculara vermediyse vardır bir bildiği!
Ama konumuz yine bu değil.
Asıl mesele insanın kendisini ne zannettiği ile gerçekte ne olduğu arasındaki uçurum.
İnsan bazen o uçurumu makamla kapatmaya çalışıyor, bazen parayla, bazen çevresiyle, bazen de başkasının ismini kullanarak.
Oysa başkasının itibarıyla ayakta duran, kendi ayakları üzerinde durmayı öğrenemiyor.
Eskiler, Evvel refik, ba’del tarik demişler. Önce yol arkadaşı, sonra yol.
Güzel söylemişler de bizim mesele biraz karışık.
Ne yolumuz yol çıktı ne yoldaşımız yoldaş!
Kimi yolun ortasında indi, kimi yolu sattı, kimi de yol arkadaşlığını yol kesmekle karıştırdı.
Böyle olunca insanın yalnızlığı tercih etmesi pek de şaşırtıcı değil.
Şairin dediği gibi, insanın hakikati bazen söylediklerinde değil, söyleyemediklerinde gizlidir.
Susmak daima kabullenmek değildir. Bazen insan bildiklerini anlatmaya tenezzül etmez. Bazen anlatacaklarını anlayacak kimse kalmamıştır. Bazen de konuşursa kıracağı insanları, susarak kendi gözünde bitirir.
Benim de içimde bir ben daha var, benden habersiz.
Ben hiçbir şeyi dert etmemeye çalışırken o eski defterleri açıyor, hesap soruyor, hatırlatıyor.
Ona diyorum ki, bırak artık!
Dinlemiyor namussuz.
Bir de dönüp bana, bunca yaşanmışlıktan sonra hâlâ insanlara neden şaşırdığımı soruyor.
Cevap veremiyorum.
Çünkü insanın en büyük yanılgısı, kendi vicdanını başkalarında da var sanması.
Allah’tan güç istedim, karşıma zorluklar çıktı.
Bilgelik istedim, çözmem gereken meseleler çıktı.
Cesaret istedim, korkularımla yüzleşmek zorunda kaldım.
İyilik istedim, yardım etmem gereken insanlar çıktı.
Dönüp baktığımda istediğim her şeyi elde etmediğimi, fakat ihtiyacım olan pek çok şeyi öğrendiğimi gördüm.
En önemlisi de insan tanımayı…
Gorki’ye atfedilen bir söz vardır: İnsanları aldatmak için Tanrı’yı bile kullanırlar.
Ben buna bir şey ekleyeyim: Bazıları dava için yaşadığını söylerken davayı kendi hayatını kolaylaştırmak için kullanıyor.
İşte benim itirazım buna.
İnancını menfaatine, davasını makamına, dostluğunu hesabına alet edenlere…
Türklüğü yalnızca slogan, ülkücülüğü yalnızca unvan, teşkilatçılığı yalnızca koltuk zannedenlere…
Türk’ün töresi, sözüne sadakati ve yoldaşına vefası vardır.
Mavi Gök’ün altında, Yağız Yer’in üstünde insanın ardında bırakacağı en kıymetli şey, ne serveti ne makamı ne de kartvizitidir.
Ardında bırakacağı şey, adamlığıdır.
Ne Mutlu Türk’üm Diyene!
Tengri Biz Menen…
Son olarak şunu da söyleyeyim:
Fazla tevazunun sonu, vasat insandan nasihat dinlemekmiş.
Sabrın sonu da her zaman selamet değilmiş, oradan geliyorum!
Hayat bana şunu öğretti: Her el sıkıştığın dostun, her yanında yürüyen yoldaşın, her aynı sofraya oturduğun da kardeşin değildir.
Arkadaşını belinde taşıyacağın silah gibi seçeceksin. Güveneceksin ama bakımını da ihmal etmeyeceksin. Tutukluk yaptığında en çok ihtiyaç duyduğun anda seni yarı yolda bırakabileceğini bileceksin.
Ve son sözümüz yine Karun’dan olsun:
Karun’un serveti kendisini kurtaramadı. Sizin de makamlarınız, unvanlarınız ve arkanıza saklandığınız isimleriniz sizi sonsuza kadar taşıyamayacak.
Çünkü insanı değerli kılan, sahip oldukları değil; sahip oldukları elinden alındığında geriye kalan şahsiyetidir.
Neyse…
Ben balkona çıkıp bir kahve daha içeyim.
Üst komşu halıyı silkelemeyi bitirmiştir herhâlde.
Herkesin başına servet yağarken bizim başımıza hâlâ halı tozu yağıyor!
Kalın sağlıcakla.
Bir sonraki Pazar’a kadar kimsenin Karun’luğa özenmemesi dileğiyle…
Kaleminize sağlık