İNSAN ELLİSİNİ GEÇİCE, ÇOCUKLUĞUNU HATIRLAMIYOR SADECE…
Kimse bir başkasını yargılayacak kadar ahlak ve edep sahibi değildir aslında. Çünkü hepimizin kimsenin bilmediği bir tarafı, sustuğu bir hikayesi, gece başını yastığa koyduğunda kendi kendine verdiği bir hesabı vardır. Ama nedense herkes kendi günahına avukat, başkasınınkine hakim kesilir.
Yemişim sizin her haltı yedikten sonra takındığınız o kusursuz tavırlarınızı…
Bazen aklıma takılıyor; bir ömür hep böyle mi geçecek? Sabah kalkıyorsun, bir bakıyorsun sabah dünkü sabah. Yarınki de aynı, ertesi yılın herhangi bir sabahı da… Öğlenleri öyle, akşamları öyle. İnsan bazen yaşlandığını aynaya bakınca değil, günlerin birbirine benzemeye başladığını fark edince anlıyor.
Sonra ölüm geliyor aklına.
Bir gün her şeyi bitirecek kadar kesin, fakat ne zaman geleceğini söylemeyecek kadar da ketum.
O yüzden kimseleri, ama kimseleri incitmeyin.
Ya da incitin, banane amk.
Çünkü insan dediğin biraz da böyle bir şey. Beş dakika önce hayatın anlamını ararken beş dakika sonra inek sütü içtiğimiz için ineklerle süt kardeş olup olmadığımızı düşünüyor.
Ben düşünüyorum mesela.
İnek sütü içiyoruz. İneğin yavrusu da aynı sütü içiyor. Şimdi biz ineklerle süt kardeş miyiz?
Böyle şeyleri düşündükçe bunalıma gireceğim. Gelmek isteyen Cips, Kola, Türk Kahvesi, Çekirdek, Eti Cicibebe, Baklava, Havana Purosu, Şam Fıstığı, Badem ile Müslüm Baba albümlerini alıp gelsin lütfen…
Madem geldiniz, oturun da biraz konuşalım.
İnsanın omurgası önemli mesela. Dik durabilmek onun neticesidir. Neticesine güvenmeyen de ortalıkta “adamım” diye fazla dolanmasın. Çünkü insanın ne söylediğinden çok, söylediğinin arkasında ne kadar durduğu kalıyor geriye.
Vicdan da öyle.
Vicdan denen şey bağırsak gibidir; sen uyurken de çalışır. Susturabilirsin ama tamamen durduramazsın. Kimsenin bilmediği kötülüğünü sen bilirsin. Kimse katil olduğunu bilmese bile her gece kendi mahkemeni kendin kurarsın. Hâkimi de sensin, sanığı da, celladı da.
İnsan dener ve yanılır.
Ama siz siz olun kimseye ederinden fazla değer vermeyin.
Ben taşın çiçek açmadığını, suyu boşa harcayınca anladım.
Bir de yalan var tabii.
Biliyor musunuz, dünyadaki en yorucu şeylerden biri yalan söylemek bence. Önce yalanı düşüneceksin, olaya uyarlayacaksın, kendin inanacaksın, ardından açık vermemeye çalışacaksın, bütün stresini yaşayacaksın ve en kötüsü söylediğin yalanı unutmayacaksın.
Yazarken ben bile yoruldum ya la.
Neyse işte, tembelim ben. Bu yüzden yalan söyleyemiyorum…
Zaten insan ömrü yeterince yorucu.
Bir de başkasına göstermek için başka bir insan olmaya çalışmanın ne manası var?
Hayat pahalı mı, biz mi fakiriz; zengin miyiz, fakir olduğumuza psikolojik olarak mı inanıyoruz bilmiyorum. Bildiğim bir şey varsa, insanın cebindeki eksikliği bazen tamamlayabiliyorsun da ruhundaki eksikliği hangi parayla tamamlayacağını kimse söylemiyor.
Yaklaşın bakayım, size Fil suresini anlatacağım.
Minik minik kuşların kocaman filleri nasıl yendiğini anlatan sureyi…
Şu hayatta kendini ne zaman kuşlar gibi küçük ve savunmasız hissedersen hatırla. Her zaman büyük olan, kalabalık olan, güçlü görünen kazanmaz leydi is centılmın.
Allah (c.c) kimin yanındaysa o kazanır.
Bizde imkânsız diye bir şey yoktur.
Kûn fe yekûn vardır.
Çünkü O (c.c) “OL” der ve olur.
Bizde kuşlar filleri yener, bilin istedim…
Sonra insan yaş aldıkça anlıyor ki asıl mesele kazanmak da değilmiş.
İz bırakmakmış.
Ağla sazım, ağlanacak zamandır.
Evet cahildim, yaptım. Bir Neşet Ertaş değildim ama ben de yalan dünyaya kandım.
Kuzum, bu dünyada iz bırakmak lazım, iz. Beğenmediğimiz salyangoz bile geçip giderken iz bırakıyor.
Neşet Baba ne diyor; bir anadan dünyaya gelen yolcuyuz hepimiz, donsuz geldik donsuz gideceğiz.
Gözümüzde iki damla yaş…
Ruhun şad olsun.
Belki bütün mesele de burada başlıyor.
Çünkü insan ellisini geçince çocukluğunu hatırlamıyor sadece; çocukluğunda bıraktığı kendisini arıyor.
Biz ergen falan da olmadık aslında, belkide ondandır çocukca davranışlarımız. Bizim ergenliğimiz anamızın bir terliğine bakardı. Anında fabrika ayarlarımıza dönerdik. Anamızdan dayak yedik, babamızdan yemediğimiz kadar.
Aramızda ara sıra anasından dayak yiyip bu gün psikopat olan var mı? Bizim sokak köşesinde o zamanlar serseri diye adlandırılan abilerimiz bile bugünün beyfendi diye adlandırılanlarından daha kaliteli ve insandı. Bu arada bizim sokak dediğim ise cinayetleriyle meşhur Kumkapı’dır yani. Hijyen kelimesi ile ben şahsen salgın nedeniyle 50’li yaşlarımda tanıştım. Her içtiğimiz su bardağını mutfak tezgahına korkusuzca dizen var mı aramızda? Divan’ın altındaki sepet hem kirli, hem temiz giysilerimiz için yeterdi.
Dolap dolap kıyafetimiz de yoktu, bayramdan bayrama zorla alırdık. Ve nedense biz o dönem bayramlarda bütün arkadaşlarımızla aynı renk, aynı model giyinirdik. Arkadaşlık çok kutsaldı, arkadaşımızın gittiği hayat kadını bile bize aile sayılırdı. Sevgilerimizi, aşklarımızı semtimizde yaşayamadık. Çünküm semtimizdekilerin hepsi bacımızdı, ona inanır öyle yaşardık.
Sokak sokak gezerdik. Hatta bolca mahalle kavgası çıkarırdık. Boş arsalarda ateş yakar, içine önce patates atar ardından torpille patlatırdık. İstediğimiz arkadaşa gider, evinde otururduk. İzin almak gereksizdi. Korkusuzduk. Kimse bize tecavüz etmez, yada organlarımızı almaya kalkmazdı. Bazılarımız sınıfta kalırdı. Hiç birinin ailesi apar topar doktora götürüp bir dünya psikoloji raporu almazdı. Benim rahmetli babam devlet memuruydu, ihtilal ertesi zor yıllarda gençliğimizi yaşadığımızdan Ülkü Ocaklarına gidip gelmem onu çok korkuturdu. Kızmasına rağmen okuldan kaçar giderdim. Hatta evden perde ve demlik çalıp Ocağa götürdüğüm olmuştu.
Niyet satardık, bilmem hatırlayan var mı. Mahalledeki herkes alırdı. Her yerimiz yara olurdu, dişlerimiz kırık, ellerimiz pisti. Pis ellerimizle yağlı, yada salçalı ekmek yerdik. Hastalık bilmezdik. Bazen de domates, üstümüze fışkırta fışkırta, titiz annelerimiz buna bile izin verirdi. Pazar sabahları tv de kovboy filmleri izlerdik. Ben nedensizce TRT’de kovboy filmlerinin ardından başlayan Hikmet Şimşek yönetiminde ki TRT Pazar Konserlerinde klasik müzik ve opera dinlerdim. Annem babama “bu çocuk gavur olucak bak neler dinliyor oturup” diye yakınırdı.
Teksas Tom Miks’lerimiz giyecek sepetimizin arasında saklı dururdu. Onların parlak kapaklarını ayakkabı cilasıyla parlatıp para attırmışlığımı da vardır hani. Dünya öyle büyüktü ki dolaş dolaş bitiremezdik. Cep telefonu, marka ayakkabı, rengarenk oyuncaklar ve bilgisayarlarımız yoktu. Mahalle bakkalımızı dünyanın en zengin insanı sanırdık.
Mahallemizin orta yerinde 4 köşe vardı, her köşe başında bir bakkal dükkanı vardı ve bunlar birbirleriyle sadece insanlıkta rekabet ederlerdi. Salih amca türkü dinleyen bakkalımızdı, Faruk amca Zeki Müren dinleri, Nedim amca ise Cengiz Kurtoğlu dinleyicisiydi. Ünlülerle o vakitler tanışırdık. Diğer köşede ise Ud Sanatçısı Ahmet ustanın dükkanı vardı. Ve kimler gelirdi, içerde ki ud’larla ne güzel eserler seslendirirlerdi. Özgür büyürdük, tren raylarına kafamızı koyup tren ne kadar uzakta tahmin edecek uzmanlıktaydık. Kimse kıyıda köşede şunu yap, bunu söyle demezdi.
Biz terbiyemizi, abilerimizin yaptıklarını taklit ederek kazanırdık. En büyük baskı annelerimizin kaşını gözünü oynamasıydı. Savaş nedir, insanlar kaça ayrılır bilmezdik. Mahallemizde Cuma günleri Ermeni arkadaşlarımız bizimle Cuma namazına gelirdi. Biz ise onlarla Pazar ayinine giderdik ve ailelerimiz orada sesli konuşmamamız gerektiğini söyler, edebinizle gidin gelir diye tembihlerlerdi. Mahallenin hayvanları hep arkadaşımızdı. Fazla bir şeyimiz yoktu, ama biz öyle mutlu çocuklardık ki, belki de bugün bu kadar güçlü olabilmemiz o günlerin mirasıydı. Keşke bütün hatıralarım silinip gitse. Yaşasam ama olmasam. Çok sevdiğim insanı hayattayken ve hatta yanımdayken bile özlemişken, yokken yaşattığı acısı geçer belki.
Unutmadan İnsan, düşmanıyla değil; hasedine teslim olduğunda kaybeder.
Dip notumuza gelelim; Siz siz olun, sizi seven insanı üzmeyin. Ahını almayın. Başınıza sarmayın. Hatta direnirken de gülümsemeyi bırakmayın. Rabbim ben ve alayınızın hayatında ki tüm eksiklikleri tez zamanda doldursun. Saygı ve hürmetle büyük küçük demeden alayınızın ellerinden öperim…
“Okuyucular üzülmesin, çünkü; Bozkurtlar dirilecektir.”
Evet unutmadan; Cesaret Bulaşıcıdır…
10 kuruşluk pul ve imza…
Kalemine sağlık lakin bende tembelim .
İnsanın omurgası önemli mesela. Dik durabilmek onun neticesidir. Neticesine güvenmeyen de ortalıkta “adamım” diye fazla dolanmasın. Çünkü insanın ne söylediğinden çok, söylediğinin arkasında ne kadar durduğu kalıyor geriye.
Bu önemli