Suhuletle, anlayışla, iyi niyetle…
Kininizi diri tutun, bu sizi her geçen gün güçlendirecek tek duygu.
Entelektüel ve vahşi olmalıyız. Bu burjuvaları ancak o durdurur da ondan!
Farkında olmadan bir şeyler arıyorum. “Ne arıyorsun?” diyorlar. Çaktırmadan ceplerime bakıyorum. Sanki seni değil de evin anahtarlarını arıyormuşum gibi…
Mutluluğun tek numarası, geçmişin kötülüklerini unutturması. Şimdi söyleyin bana, dünya mı delirmiş, yoksa ben mi?
Nefret edilmek hoşuma gidiyor. Düşünsene, seni görünce keyifleri kaçıyor…
“Seni çok özledim” demek istiyorum.
Cümlede en çok da “çok” kelimesi az kalıyor.
“Sen de beni çok özle” demek istiyorum.
Bu kez de “çok” kelimesi çok olur diye korkuyorum.
Anlatınca çok oluyorum,
Susunca da çok ölüyorum.
Dört büyük kitaptaki bütün büyük günahları işlemiş, bir üst modeli Deccal olan; şeytan görse “Görevimi hakkıyla yerine getirememişim, abi büyüksün!” der, istifa eder.
Ama gel gör ki dillerinden hayırlı cumalar ve iyilik düşmez, ahlak düşmez, edep düşmez, dürüstlük düşmez. Sanırsın iyilik meleğinin yeryüzü şubesidirler.
Yani demem o ki; kumaşını bildiğimiz malın etiketiyle boşuna oynamayın.
Neyse, aklıma TV’de canlı savaş haberlerini izlerken Körfez Savaşı geldi. 90’lı yıllar çok acıydı. Dinimiz gereği türban yüzünden çok işkencelere maruz kalmıştık.
Hiç unutmam, Türkan Saylan ve ekibi beni ikna odasına almışlardı. Başörtümü çıkarmam için dört koldan iknaya kalkıştılar. Direndim, çıkarmadım çok şükür!
“Oğlum sen erkeksin, çıkar şunu, manyak mısın?” dediler.
Direndim, dinlemedim!
Ne bedeller ödediydim aslında…
Cemil Meriç ne kadar güzel dile getirmiş:
“İnsan, toplama çıkarmanın konusu olabilir mi?”
İkinin üçe feda edildiği yer, siyaset olmalı…
İnancınız olsun, Ebu Cehil yaşasaydı bu kadar kötülüğü yapamayacağı için hasedinden çatlardı, emin olun!
Ben 90’lı yıllarda, 2000’ler için uçan arabalar hayal ediyordum. Yıl olmuş 2026, hâlâ bozuk kumandayı dizime vurarak tamir ediyorum.
Gelelim toplumsal meselemize…
Ülkemizde en büyük iki sorun şu aslında:
1. Rakı içen insanları “kötü” zannetmek…
2. İki rekât namaz kılan insanları da “iyi” zannetmek…
Aklıma gelmişken; Rusya’da din adamları Rus milliyetçisidir. Yunanistan’da din adamları Yunan milliyetçisidir. Ermenistan’da din adamları Ermeni milliyetçisidir, bilir misiniz?
Ama Türkiye’de nedense din adamlarının çoğu Türk düşmanıdır…
İşte Türk Milleti’nin en önemli sorunu budur!
T, T, K ve Y…
Yani Tanrı Türk’ü Korusun ve Yüceltsin!
Diğerlerini onlar şeytan adına koruyor zaten.
Seyit Ahmet Arvasi diyor ki:
“Ülkücü; egosunu yenen idealisttir. İman, aşk, aksiyon ve karakter adamıdır…”
Arvasi’nin bahsettiği aşk, nefsin hevesleri değil, hak ve dava aşkıdır! Aksiyon ise şahsi arzuların peşinde koşmak değil, o dava uğruna verilen emek ve mücadeledir!
Bu tariften işinize gelen iki kelimeyi seçip imanını, idealini, ahlakını ve karakterini bir kenara bırakarak ülkücülük taslamayın!
Çünkü Arvasi’nin tarifinde aşkın öznesi dava, aksiyonun gayesi hizmet, her ikisinin temeli ise iman ve karakterdir!
Nefsine yenilenin davası, menfaatine esir olanın karakteri olmaz!
Biz hâlâ dünyaya Yakup Cemil gibi revolverin namlusundan bakıyoruz, gerisi teferruat!
Gerisini ihanetin dürbününden bakanlar düşünsün amk.
Vesselam…
Adam olmanın zor yanı, her gün yeniden adam olmaktır.
Rabb’im bıkmadan, usanmadan adam olan kullarından eylesin alayımızı…
Cumhuriyet, bir milletin küllerinden doğması değil; o külleri savuracağını sananların tarih önünde yanılmasıdır!
Biz Cumhuriyet’i takvim yapraklarında değil, damarlarımızda taşıyoruz.
Ne bir güne sığar sevdamız, ne bir asra sığar mücadelemiz!
29 Ekim, yalnızca Cumhuriyet’in ilan edildiği gün değil; Türk milletinin kendi kaderine kendi imzasını attığı gündür!
Ve unutmayın;
Cumhuriyet’in yaşı vardır, Türk milletinin istiklâl aşkının son kullanma tarihi yoktur!
Cumhuriyetimizin 103. yılı kutlu olsun.
Ne mutlu Türk’üm diyene! 🇹🇷
Okuyucularım üzülmesin, Bozkurtlar Dirilecektir.
3 kuruşluk pul ve imza…
