PUŞTLARLA MÜCADELE: PUSU
İnsanlar öyle bir ahlaki çöküntünün içine düşmüş ki artık yaptıkları namussuzluktan değil, o namussuzluğa gösterdiğiniz tepkiden rahatsız oluyorlar. Önce haysiyetinize dokunuyor, sonra sesinizi yükselttiğiniz için sizi terbiyesizlikle suçluyorlar.
Çünkü bu memlekette utanması gerekenler utanmayı bırakmış, utanılacak şeylere itiraz edenler ise problemli ilan edilmiş!
Eskiden insanın bir sözü, bir yüzü, bir de omurgası vardı. Şimdi yüzler filtreli, sözler kiralık, omurgalar ise makama göre ayarlanabilir hâle gelmiş.
Üstelik herkes adam!
Makam sahibi adam, para sahibi adam, çevresi geniş adam, sözü geçen adam…
Bir tek adamlığın kendisi ortalıkta yok!
Bazılarının karakteriyle makamı arasında öyle büyük bir uçurum var ki koltuğunu altından çeksen geriye insan diye gösterebileceğin bir şey kalmayacak.
Hele o dost meclislerinde mangalda kül bırakmayanlar yok mu? Masada devlet kurtarıp masadan kalkınca üç kuruşluk menfaat için kırk yıllık dostunu satanlar… İçki masasında makamının itibarını, yatak odasında dostunun mahremiyetini harcayanlar…
Bunların bir de sadakatten, ahlaktan ve davadan bahsetmeleri var ki şeytan duysa tövbe eder!
Yahu şeytan bile Allah’ın varlığını inkâr etmemiş. Siz nasıl bu kadar vicdansız, bu kadar yüzsüz, bu kadar gerçeğe sağır olabildiniz?
İnsan neyin fakiriyse onun zenginiymiş gibi davranıyor.
Karakter fakiri şeref nutku atıyor. Sadakat fakiri dava anlatıyor. Ahlak fakiri namus bekçiliği yapıyor. Akıl fakiri ise herkese akıl veriyor.
Psikolojide buna aşırı telafi diyebilirsiniz. Benim mahallede bunun daha kısa bir karşılığı var: Yavşaklık!
Bir de siyaset tarafı var bu işin…
Bildiğin MHP gibi oldum. Seven başka, eleştiren başka, yanımda görünen başka, arkamdan konuşan bambaşka! İcraat bekleyen bin kişi, yükün altına girecek üç kişi.
Herkes davanın sahibi, kimse yükün hamalı değil!
İşin en komik tarafı, dün yüzüne bakmadıkları insanın bugün makamına selam durup buna da siyasi olgunluk diyorlar.
Hayır efendim! Bunun adı olgunluk değil, menfaatin önünde diz çökmektir.
Ben kırk yıl önce neye inanıyorsam bugün de aynı yerdeyim. Değişen benim durduğum yer değil, bazı insanların durdukları yeri günlük menfaatlerine göre değiştirmeleridir.
Ve öğrendim ki insanın en büyük yalnızlığı, etrafında kimsenin olmaması değil; etrafındakilerin kim olduğunu öğrenmesidir.
Hayatımdan yıllar çalanlar oldu. Güvenimi mezara gömenler, dostluk kelimesinin içini boşaltanlar, kardeşlik sofrasında oturup ihanet hesabı yapanlar oldu.
Artık hiçbirine kızmıyorum.
Çünkü herkes kendi karakterinin gereğini yapıyor.
Akrep sokuyor, yılan ısırıyor, çıkarcı satıyor, korkak susuyor, omurgasız eğiliyor.
Bunlardan başka bir davranış beklemek benim hatammış!
Üç senedir yaşadıklarımı Ay Yapım’a satsam en az beş sezonluk dizi çıkar. Adını da koydum: Puştlarla Mücadele: Pusu.
Ama senaristlerin işi zor. Çünkü bu hikâyede figüran sandıklarım başrol oynamış, dost bildiklerim kötü adam çıkmış, düşman bildiklerim ise bazen herkesten daha mert davranmış.
Üstelik bu dizide kimse rol yapmıyor. Herkes gerçek hayatta oynadığı karakteri sürdürüyor!
Neyse…
Biz yine Urfalı hemşehrimizin mezardaki babasına söylediklerine dönelim:
“Babo, sen orada rahat yat. Buralar artık senin bıraktığın buralar değil. Eskiden insan ölünce arkasından Fatiha okurlardı. Şimdi daha ölmeden arkasından konuşuyorlar. Eskiden dost dostun ayıbını örterdi, şimdi dost dediğin ayıbını pazarlıyo. Sen mezarından kalkma babo, vallaha geri yatacak yer ararsan!”
Velhasıl…
İnsanın itibarı bulunduğu makamdan, cebindeki paradan veya çevresindeki kalabalıktan gelmez. İtibar, kimsenin görmediği yerde de aynı insan kalabilmektir.
Benim artık kimseye kendimi anlatmak gibi bir derdim yok.
Anlayana bir cümle yeter, anlamayana ömür yetmez.
Birilerini kaybettim diye üzülmüyorum. Bazılarından kurtulmanın da bir kazanç olduğunu öğrendim.
Ama hâlâ gülümseyebiliyorum.
Çünkü vicdanımı kaybetmedim, inandıklarımdan vazgeçmedim, eğilmedim ve satılmadım.
Dipnot: Siz siz olun, sizi gerçekten seven insanları üzmeyin. Bir insanın sabrını korkaklık, sessizliğini çaresizlik, nezaketini de zayıflık sanmayın.
Ve unutmayın: Bazı insanların susması, söyleyecek sözlerinin kalmadığından değil, söyleyeceklerinin ağırlığındandır.
Rabbim hepimizin eksiklerini tamamlasın. Bilhassa karakter eksiği olanlara yardım etsin. Çünkü o eksiklik ne parayla kapanıyor ne makamla!
Saygı ve hürmetle, büyük küçük demeden alayınızın ellerinden öperim.
“Okuyucular üzülmesin, çünkü Bozkurtlar dirilecektir.”
Ve evet…
Cesaret bulaşıcıdır. Korkaklık da öyle. Mesele, kimin yanında durduğunuzdur!
10 kuruşluk pul ve imza…
