SEVGİ…
Bazen en kolay yoldur susup gitmek; kırıldığın yeri arkanda bırakmak, sessizce kapıyı çekip çıkmak… Ama asıl cesaret, fırtına koparken bile aynı çatının altında durabilmektir. Çünkü uzaklaşmak bir kaçış, yan yana durabilmek ise bir adanıştır. Gerçek yakınlık, ne zaman her şey yolunda gittiğinde kahkahalarla yürümek, ne de fırtınalı günlerde kendi kabuğuna çekilmektir. Gerçek yakınlık; kırgınlıkların, eksiklerin ve hayatın getirdiği o ağır yüklerin arasında bile birbirinin elini bırakmama iradesidir.
Zaman akıp giderken geride ne ünvanlar kalıyor ne de telafisi imkânsız hırslar. İnsan hayatının o belirsiz patikalarında yalnız yürüdükçe, koca kalabalıkların içinde bile kimsesizleştiğini fark ediyor. Birinin sokağına girebilmek, onun çocukluğunu, korkularını, en yaralı hallerini ve gün ışığına çıkaramadığı kırgınlıklarını kabul etmek demektir. O sokakta yürümek, sadece güneşli günlerde değil, sokak lambalarının söndüğü, yolun karanlığa büründüğü zamanlarda da birbirine fener olabilmektir.
İşte bu yüzden, “Var mısın kalbimin sokağında birlikte yol almaya?” sorusu, alelade bir teklif değil; hayatın tüm fırtınalarına karşı verilmiş sessiz bir sözdür. “Seninle sadece hayatı paylaşmaya değil, hayatın getirdiği her yükü göğüslemeye, eksildiğimizde birbirimizi tamamlamaya hazırım” demektir.
O sokak belki her zaman pürüzsüz olmayacak; bazen taşları ayağını acıtacak, bazen yokuşları nefesini kesecek. Ama yanında doğru insan varsa, yolun uzunluğu değil, o yolda birlikte atılan her adımın kıymeti kalacak hafızanda. Eşyaların, heveslerin ve gelip geçici telaşların bittiği yerde, sadece el ele yürünen o yolun hikâyesi kalacak.
Eğer bir kalp size sokağını açıyorsa ve düşmekten korkmadan o yola sizinle girmek istiyorsa; orası artık sadece bir adres değil, ömrünüzün en güvenli sığınağıdır.
Sevgi yürekten yüreğe uzanan en güzel köprüdür.
Mr. Biri
(Havadan sudan yazılar)
