HER ŞEYİN BİR ZAMANI VAR…

Evrenin değişmez kuralı bu: Her şeyin bir zamanı var. Doğmanın, ölmenin, domates fidesini dikmenin, kışlık domates salçası yapmanın ve mahalledeki o lüzumsuz dedikoducu teyzeyi hayatından söküp atmanın bir zamanı var. Ağlamanın, yas tutmanın, hatta teyzenin düğününde çalan “Ankara’nın Bağları” eşliğinde kendinden geçerek dans etmenin bile bir zamanı var.

​Ama biz ne yapıyoruz? Tabii ki bu zamanlamaya itiraz ediyoruz. Bir şeyleri ya sabırsızlıktan öne çekmeye çalışıyoruz ya da konfor alanımızı bozmamak için uzattıkça uzatıyoruz, don lastiği gibi.

Sonuç?… Tam bir felaket. Erken açan çiçek dondan nasibini alıyor, uzun yıllardır bitmeyen o miadını doldurmuş ilişki ise insanın ruhunu sinsi bir nem gibi çürütüyor. Direttikçe, o zamanlamayla inatlaştıkça ihale yine bize kalıyor. Zararı yine kendi bünyemiz ödüyor.

​İşin en trajikomik tarafı ise şu: İnsanoğlu bu akışa teslim olmayı asla kendi rızasıyla kabul etmiyor. Kendiyle yüzleşmesi, durup “Ben ne yapıyorum ya?” demesi gereken o ulu ruh, nedense normal şartlar altında hiç oralı olmuyor. Ta ki iki durumdan biri başından geçene kadar: Ya hasta oluyor ya da aşık.

​Sıradan gün içinde hayatın anlamını sorgulamayan adam, 39 derece ateşle yatağa serildiğinde birden filozoftan hallice bir erdeme kavuşuyor. Tuzu kesmesi gerektiğini, kalbini kırdığı insanları ve hayatın ne kadar kısa olduğunu ihlamur çayından hüpürdetirken anlıyor.

Ya da o mağrur, “Ben asla değişmem” diyen duruş, bir çift güler yüze rastlayınca yerle bir oluyor. Aşk giriyor devreye; sabahın köründe sırf o günaydın dedi diye saçma sapan gülümsüyor, playlist’ine hiç tarzı olmayan romantik şarkılar eklerken yakalıyor kendini.

​Hastalık bedeni, aşk ise egoyu dizlerinin üzerine çöktürüyor. Biri “Dur artık, pilin bitti” diyor, diğeri “Bırak o kontrol sevdanı, bak nasıl rezil olacaksın” diye fısıldıyor.

​Kısacası, hayat kendi ritminde akıp giderken biz ne zaman frene veya gaza gereksizce bassak, sistem bizi ya bir grip mikrobuyla ya da kelebek çarpmış bir kalple hizaya getiriyor. O yüzden zorlamamak lazım. Allah muhafaza çok zorlarsan ya prostat olursun, yada skene bezlerin iltihap yapabilir. Dikilecekse dikilsin, sökülecekse sökülsün. Zamanı geldiyse, bırakalım da o trajikomik dans başlasın.

Sonrası, sonra düşünülür.

(Havadan sudan yazılar)