ANAHTAR…
Geçenlerde çilingirle (anahtar kırılıp kilidin içinde kalmıştı) sohbetin ortasında hayat dersi alırken fark ettim bunu. Adam elindeki maymuncukla kapıya bakıp “Bak abi,” dedi, “Bu kilit bu anahtarı yemez. Zorlarsan içinde kalırsın, hem kapı mahvolur hem sen parçalanırsın.”
O an anladım: Meğer biz insan ilişkilerinde, iş hayatında, hatta bazen Whatsapp ya da bir çok sosyal medya gruplarında bile bildiğin “yanlış kapıya dayanmış inatçı anahtar” simülasyonu yaşıyoruz!
Düşünsenize; girmişsiniz veya girmeye çabalıyorsunuz bir ortama ya da bir insanın hayatına. Dişlerin tutmuyor, dilin uymuyor, mekanizma seni kabul etmiyor. Ama sen ne yapıyorsun? “Dur biraz daha zorlayayım, belki hafif yukarı doğru kanırtırsam dönerim” diyorsun. Bedenin sağa yatıyor, ruhun sola bükülüyor, çatırdama sesleri gelmeye başlıyor…
Sonuç? Çat!
Gövde dışarıda, en hassas yerin olan “ucun” kapının içinde kalmış.
Ne içeri girebiliyorsun ne tamamen kaçıp kurtulabiliyorsun. Orada öylece “Eee, şimdi n’olacak?” pişmanlığıyla bekliyorsun. İçerideki “Kilit” ise hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam ediyor, en fazla yarın bir usta çağırıp seni içinden cımbızla ayıklatıyor.
Oysa kilide kızmanın bir alemi yok. Kilit kötü değil, sen de dandik bir anahtar değilsin. Sadece o kilit, o anahtarın kapısı değil! Seni çevirecek, sana “tık” diye oturacak kapı belki iki sokak ötede, belki başka bir binada. Ama sen “İlla bu kilidi açacağım” diye inat ettiğin için, kendi öz imalatına zarar veriyorsun.
Hadi bakem, ahan da buraya yazıyom bundan sonra stratejim belli: Bir yere veya birine dahi uzandığımda mekanizma takıldı mı, hafifçe geri çekilip pirinç gövdeme bakacağım. Eğilip bükülmeye, metal yorgunluğu yaşamaya gerek yok.
Yani, kısaca;
Zorlama.
Zorlarsan kırılırsın. Kırılırsan da seni o kapıdan çıkarmak için yine bir çilingir parasını sen (ben/siz/biz) ödersin!
Mr. Biri
(Havadan sudan yazılar)
