MOTOSİKLET TUTKUDUR…
50 küsür yıldır hiç kaza yapmadan (otomobil dahil) ve tüm trafik kurallarına uyan motosiklet sürücüsü olarak derim ki;
Rüzgârın göğsünüze çarptığı, motorun ritmik uğultusunun hayatın tüm gürültüsünü bastırdığı o ilk an… Kaskın vizörü kapandığı anda dış dünyayla olan bağ kopmaz; aksine, hayatla olan en yalın ve en gerçek temas tam da orada başlar.
Motosiklet sürmek yalnızca bir ulaşım biçimi ya da B noktasında biten bir eylem değildir. Özgürlük, haritada gösterilen bir yön veya çizilen bir rota hiç değildir. Özgürlük, anahtarı çevirdiğinizde içinize dolan, yol aldıkça ruhunuza yayılan o tarifsiz duygudur.
İki teker üzerinde olmak, hayatın akışına pasif bir izleyici olarak bakmak değil; rüzgârı, soğuğu, sıcağı ve yolun her kıvrımını hissederek gerçekten hayatta olduğunu kavramaktır.
Çoğu insan hayatı bitiş çizgilerinden ibaret sanır, varılacak hedefler, elde edilecek ünvanlar, biriktirilecek eşyalar… Oysa motosiklet felsefesi bize tam tersini fısıldar: “Varış noktası sadece bir bahanedir; asıl mesele yolculuğun kendisidir.”
Garajda biriken metaller ya da evde tozlanan eşyalar değil, virajlarda toplanan anılar, mola yerlerinde içilen bir bardak sıcak çay ve gökyüzünün altında hissedilen o katıksız hürriyet kalır geriye.
Ancak bu hürriyet, disiplinden ve bilinçten bağımsız bir kuralsızlık demek değildir.
Gerçek özgürlük, sorumlulukla harmanlandığında anlam kazanır. Tam donanımlı olmak *kaskı, montu, eldiveniyle bir bütün hâline gelmek* ve trafik kurallarına tutkuyla riayet etmek, o yolculuğa ve hayata duyulan derin saygının bir ifadesidir. Bilinçli bir sürücü bilir ki kural, özgürlüğü kısıtlayan bir engel değil; o büyülü yolculuğun yarın da devam edebilmesini sağlayan en güçlü zırhtır.
Yolda olun, anı biriktirin ve rüzgârın sesini dinleyin; çünkü yaşam, vizörün ardındaki o eşsiz manzara kadar gerçektir.
Dip not: Yola çıkmadan önce, hava durumunu değil ruh durumunu kontrol et.
Mr. Biri
(Havadan sudan yazılar)
