EKONOMİ DE TEZAT…
Mazotun 68 TL, Bir fincan kahvenin 150 TL, Bir kilo ekmeğin 45 TL. Bir kilo buğdayın 16.50 TL olması bir ülkede yoksulluğun ta kendisidir. Bu da ekonomideki en temel çelişkiyi ve yoksulluğun en çıplak halini özetliyor: Üretirken değersiz, tüketirken çaresiz kalmak.
Bir ülkenin asıl zenginliği toprağı işleyen, üreten insanıdır. Ancak bir kilo buğdayın 16.50 TL olduğu yerde, çiftçi döktüğü alın terinin karşılığını alamıyor demektir. Traktörüne koyacağı mazotun litresi 68 TL olmuşken, üreticinin bu maliyetlerin altında ezilmemesi imkansızdır. Bu durum, üretimi sürdürülemez hale getirerek gıda krizini ve dışa bağımlılığı tetikler.
Madalyonun diğer yüzü ise tüketiciyi vuruyor.
Tarladan 16.50 TL’ye çıkan buğday, işlenip sofraya gelene kadar katlanan maliyetlerle kilosu 45 TL olan bir ekmeğe dönüşüyor. Halkın en temel besin maddesine ulaşması bile bir lüks haline geliyor. Sosyalleşmenin, bir dostla oturup iki kelam etmenin bedeli olan bir fincan kahvenin 150 TL olması ise yoksulluğun sadece karın açlığı olmadığını; insanları sosyal yaşamdan, kültürel hayattan ve insanca yaşama standartlarından kopardığını gösteriyor.
Özetle; Alın terinin (buğdayın) ucuz, hayatın (mazotun, ekmeğin, kahvenin) pahalı olduğu bir düzen, ekonomik bir dengesizlikten daha fazlasıdır. Bu durum, orta sınıfın yok oluşunun ve toplumsal yoksulluğun ta kendisidir. Bir ülkede refah, lüks tüketimin ulaşılabilirliğiyle değil; temel ihtiyaçların ve üretimin güvence altında olmasıyla ölçülür.
Mr. Biri
(Havadan sudan yazılar)
Daha azını gör
