Bir Yalnızlık ve Anasonun Felsefesi…
Ne zaman kursam rakı soframı masamın bir yanına koyduğum defter ve kalemi selamlayarak ilk kadehimi doldururum.
Rakı, benim için bir kaçış değil, bir buluşma anıdır.
Dışarıdaki gürültü kesildiğinde, içerideki kendi sesim netleşir. “Hayat bu işte,” diye mırıldanırım, “tıpkı bu buz gibi rakı gibi; başlangıçta serttir, ama suyla karıştırınca kendine has, beyaz bir derinlik kazanır.”
İkinci yudumu aldığımda, odam yalnızlığım bir yük olmaktan çıkıp lüks bir sessizliğe dönüşür.
Kimseye açıklama yapma zorunluluğum yoktur.
Gülmek istersem kahkahayı patlatabilir, derin bir nefes almak istesem kimseyi rahatsız etmediğimi bilirim. Masada, tek kural koyucu kendimimdir.
Müzik ruh hâlime uymak zorundadır, o da en sevdiğim eski Türk sanat müziği şarkılarıdır.
Tabağımda ki, hangi meze olursa olsun , yıldızların yanındaki uydular gibi asilce durur.
Ben yalnız adam, kadehimi kendi yansımama kaldırarak “İyi ki varsın,” diye fısıldarım.
Çünkü bilirim ki, kendini seven bir adamın yalnızlığı, dünyadaki en kalabalık ve en huzurlu yeridir.
O anason kokulu beyaz dumanın içinde, hayat benim için minimalist ve özgün bir sanat eseri olduğudur..
Mr. Biri
