NEYLESİN YÜREK…
Önüne serilen bütün haritalar silinmiş, gideceğin her yön anlamını yitirmişse, yüzüne açılan o geniş kapıların ne hükmü kalır?
Dünya sonsuz bir ferahlıkla ayaklarının altına serilse ne çıkar; gönül bir kez o dar, karanlık çıkmaz sokağa sapmışsa atılan her adım aynı soğuk duvara çarpar.
İnsan en çok kimsesiz kaldığında değil, bir elin sıcaklığına dokunup da o elin ardındaki ruha ulaşamadığında yalnızlaşır.
Parmağının ucundaki dokunuş bir kalbe teğet geçiyorsa, uzatılan her zeytin dalı kurur, kurulan her cümle boşlukta unutulur. Birini gönülden tutamadıysan, parmaklarını parmaklarına kenetlemek için harcadığın her nefes, fırtınaya karşı mum yakmaya benzer.
Avuçlarının arasında kalan, gerçek bir insan değil, sadece serin bir gölgedir.
Zaman akar, yollar uzar, şehirler değişir. Ama o çıkmaz sokaktaki sessizlik hiç susmaz.
Gözlerin ufka baksa da ruhun, duvarlarına çaresizliğin sindiği o dar patikada asılı kalır. Zorla tutulan eller ilk rüzgârda kayar; samimiyetten yoksun her sarılma, içindeki soğuğu bir kat daha derinleştirir.
Kalpten kalbe kurulamayan o görünmez köprüyü, hiçbir dünyevi yakınlık inşa edemez.
Ve en nihayetinde anlarsın; beyhude çabaların tortusu çöker omuzlarına. Bir daha asla ulaşılamayacak bir hissin peşinde, kendi ayak seslerinin yankısıyla baş başa kalırsın. Yürek neylesin… Bütün yollar açık ama can kırık; menzil görünürde ama adım atacak mecal yok.
Mr. Biri
(Havadan sudan yazılar)
