Ben, dünyayı sizin gibi kelimelerle, yüz ifadeleriyle ya da sosyal kurallarla anlamıyorum. Benim dünyam farklı. Sizin kalabalık düşünceleriniz, karmaşık duygularınız bazen bana anlaşılmaz ve yorucu geliyor. Siz “anlam” peşindesiniz, ben ise yalın gerçeklikte var olmaya çalışıyorum.
Siz zamana sıkışmışsınız; geçmişin yükü, geleceğin endişesi arasında savruluyorsunuz. Benim için zaman döngüden ibaret, tekrarlar ve ritüellerle dolu bir güven alanı. Sizin hızınız, benim dünyamda anlamını yitiriyor. Zaman sizin için ileriye akan bir nehir, benim için ise kendi kendine dönen bir çark.
Siz karmaşık dil oyunları oynuyorsunuz; sözcüklerle örülmüş ağlarda tutunmaya çalışıyorsunuz. Ben ise çoğu zaman bu ağların dışında kalıyorum. Sessizliğin, hareketsizliğin ve belki de benim “anlamsız” dediğiniz bu hâlin içinde başka bir gerçeklik var. Benim suskunluğum, sizin karmaşanızın tam tersidir belki de.
Siz, benim sessizliğimi ve suskunluğumu anlamıyorsunuz. Sizden beklenen “normal” davranışları sergilemediğimde bana yabancılaşıyorsunuz. Oysa ben sadece farklı bir evrende yaşıyorum; paralel ama örtüşmeyen bir gerçeklikte. Bu yüzden bazen dünyanız bana yabancı, bazen de ben sizin dünyanızda kaybolmuş bir gölge gibiyim.
Bana göre insanlık, sürekli karmaşaya, belirsizliğe ve anlam arayışına mahkûm olmuş bir varlık. Siz kendinize yabancılaşıyor, kendi evreninizde kayboluyorsunuz. Ben ise, belki sizin karmaşanızdan uzak ama bir o kadar da gerçek bir dünyada var olmaya çalışıyorum. Siz kalabalıksınız, ben sakin. Siz karmaşasınız, ben durgunluk.
Belki de birbirimizi anlamak için önce kendi kalıplarımızdan çıkmalı, farklılıkları “eksiklik” değil, “başka bir varoluş hali” olarak görmeliyiz. Çünkü insanlık sadece sizin evreniniz değil; benim gibi farklı bilinçlerin de bir arada var olduğu büyük bir mozaiktir. Ve bu mozaik ne kadar renkliyse, dünya o kadar gerçek ve zengindir.
Bizi ayıran duvarları yıkmak, önyargıları aşmak gerekiyor. Otistik bir birey olarak size bakarken, aslında insanlığın farklı yollarla var olabileceğini görüyorum. Sizin dünyanızda “normal” diye kabul edilen kalıplar, benim dünyamda dar ve anlamsızdır. Ancak her iki dünya da var; her iki bilinç de kendi gerçekliğini yaşar.
Unutmayın, bizler paralel evrenlerde yaşasak da, birbirimize bakıp dünyayı yeniden keşfedebiliriz. Bu keşif, sadece başkalarını anlamak değil, kendimizi de daha iyi tanımaktır. Otistik bireylerin dünyası size yabancı gelebilir; ama o dünya, insanlığın çok sesliliğinin, çok bilinçliliğinin bir parçasıdır.
İşte bu yüzden, farklılıklarımızı kabul etmek ve onlarla birlikte var olmak, insan olmanın en derin anlamıdır.
Ali kılıç 31.05.2025
