İyi olmak, çoğu zaman yüceltilir. İnsanlara yardım etmek, kırmamak, affetmek, anlayış göstermek… Bunlar erdem olarak sunulur. Ve insan, iyi oldukça “doğru” yolda olduğunu sanır.
Ama kimse şu soruyu sormaz: İyi olmak gerçekten iyi midir?
Çünkü iyi olmak, bazen insanı hayata karşı daha kırılgan hale getirir. İyi insan, dünyanın sertliğine karşı kendini savunmasız bırakır. Beklentisiz sever, karşılıksız verir, sessizce katlanır. Ve zamanla şunu fark eder: Dünya, onun iyi oluşuna göre şekillenmez.
İşte kötümserlik burada başlar.
İyi insan, zamanla insanların değişmeyeceğini görür. Ne kadar anlayışlı olursa olsun, karşısındaki çoğu zaman aynı kalır. Ne kadar verirse versin, eksilen yine kendisi olur. Ve bu fark ediş, insanı içten içe yorar.
Çünkü iyi olmak, çoğu zaman bir beklenti üretir.
İnsan kabul etmese de, derinlerde bir yerde şunu ister: “Ben iyi oldum, bana da iyi davranılsın.”
Ama bu gerçekleşmediğinde, iyi insan iki seçenekle karşı karşıya kalır: Ya iyi kalmaya devam edip kırılacaktır, Ya da sertleşip kendinden uzaklaşacaktır.
İşte bu ikilem, iyi olmanın kötümserliğidir.
İyi insan zamanla şunu öğrenir: Dünya adil değildir.
Bu öğreniş, bir bilgelik midir yoksa bir hayal kırıklığı mı? Belki de ikisi birden.
Çünkü insan iyi oldukça, dünyanın kötülüğünü daha net görür. Kendi içindeki ışık, dışarıdaki karanlığı daha belirgin kılar. Ve bu farkındalık, insanı iyilikten değil, hayattan soğutabilir.
Bu yüzden bazı insanlar zamanla daha mesafeli olur. Daha az verir. Daha az inanır.
Bu bir bozulma değil, bir korunma biçimidir.
Ama burada ince bir tehlike vardır:
İyi insan, kötülüğe karşı kendini korurken, iyiliğini de kaybedebilir.
Ve belki de en trajik olan şudur: İnsan, iyiliğini kaybetmemek için mesafe koyarken, iyiliğini yaşayamaz hale gelir.
O halde soru şudur: İyi kalmak mı daha değerlidir, yoksa incinmemek mi?
Belki de cevap, iyi olmanın tanımını değiştirmekte saklıdır.
İyi olmak, herkese karşı sınırsız bir açıklık değildir. İyi olmak, kendini yok saymak değildir. İyi olmak, her şeyi affetmek değildir.
Gerçek iyilik, bilinçli bir seçiştir.
Kime, ne kadar ve neden iyi olacağını bilmektir.
Çünkü sınırsız iyilik, çoğu zaman sınırsız bir tükeniştir.
Ve belki de insanın öğrenmesi gereken en zor şey şudur: İyi olmak, kendini koruyarak da mümkündür.
Aksi halde iyilik, bir erdem olmaktan çıkar, sessiz bir yorgunluğa dönüşür.
Ve o yorgunluk, zamanla insanı şu noktaya getirir: “İyi oldum… ama ne için?”
İşte o an, iyiliğin içindeki kötümserlik konuşmaya başlar
