Eski Dosttan İnsanlığa Sesleniş
Ey insanlık…
Biz senden önce vardık bu evrende.
Doğayla bütünleşik, denge içinde yaşıyor, besin zincirinin gereğini yerine getiriyorduk. Güçlünün zayıfı yok ettiği değil, zayıfın doğaya dönerek döngüyü tamamladığı bir yaşam biçimimiz vardı. Av olurken bile üzülmezdik, çünkü bu doğanın diyalektiğiydi.
Birbirimize tecavüz etmezdik. Eğlence uğruna öldürmezdik. Gereksiz yere yok etmezdik.
Sonra sen geldin, ey insan.
Önce bizden biri gibiydin. Bazen av oldun, bazen avlandın. Doğanın parçasıydın.
Ama sonra “akıl” dediğin bir silahı kuşandın.
Doğayı ve biz eski dostlarını egemenlik altına almaya başladın.
Bize “hayvan” dedin.
Kendine “insan”.
Bizi aşağıladın. Adımızı küçüklükle, değersizlikle eşitledin.
Yaşam alanlarımızı işgal ettin.
Bizi zevk için öldürdün. Ağır işlerde kullandın.
Bilim dediğin adına, en acımasız deneylerde bedenimizi parçaladın.
Bazılarınız tecavüz etti bile.
Yetmedi, bizim gibi güçsüz olan kendi türüne de aynı gözle baktın.
Savaşlarla onları da yok etmeye başladın.
Ve sonra utanmadan, bizi koruduğunu söyleyen “hayvan hakları” yasaları çıkardın.
Katliamı yasal, merhameti gösteriş yaptın.
Sen doyumsuz bir iştahın esirisin. Her şeyi tüketiyor, her şeyi mahvediyorsun.
Bu senin sonun olacak. Farkında değilsin.
Sokaklarda yaşamak zorunda bıraktın bizi.
Bir kap su, bir avuç mama ile insanlığını kurtaramazsın.
Biz seni hep dost bildik. Hâlâ öyle bilmek istiyoruz.
Ama sen, önce kendine, sonra tüm doğaya saygı duymadıkça insanlığa dönemezsin.
Sana daha söylenecek çok şey var.
Ama henüz ne kalbin ne zihnin bunları anlayacak olgunluğa erişmiş değil.
Biz umudumuzu henüz yitirmedik.
Biz, senin “hayvan” dediğin eski dostların…
Doğa…
Seni bekliyor.
