DOSTLUK MU?
Dostluk dediğin, sırtını dayadığın o sağlam meşe ağacıdır. Tabii o ağaç birden dile gelip “Biraz kımılda da manzarayı göreyim” diyerek seni uçurumdan aşağı yuvarlamadığı sürece.
İnsanoğlu yalnız kalmaktan o kadar korkar ki, gider kendine “can dostu” adı altında potansiyel bir kiralık katil edinir. Günün sonunda ya sırtında bir bıçak koleksiyonuyla gezersin ya da eğimli bir arazide serbest düşüşe geçmişken “Yokuş çok dikmiş ama ya!” diyen o familiar sesi duyarsın.
En iyi arkadaşın X’i düşün mesela. Yıllardır beraber yemişsiniz, içmişsiniz. Bir gün yolda yürürken ayağın takılıyor, X seni tutmak yerine hemen cebinden telefonunu çıkarıp düşüş açını 4K 60fps kaydetmeye başlıyor. Çünkü dostluk paylaştıkça çoğalır; görüntülenme sayısı da öyle.
Sırtından vurulmanın da kendine göre bir ergonomisi var tabii. Hani derler ya “Düşmanının nereden vuracağını bilirsin ama dostun tam kürek kemiğinin arasını hedefler” diye. Kesinlikle doğru. Çünkü adam anatomini biliyor. Hangi yalanı söylese inanacağını, hangi yokuşun sonunda seni itelerse yuvarlanırken maksimum ivmeyi kazanacağını ezbere bilenden daha tehlikeli bir mühendis olabilir mi?
“Benim dostum yapmaz” cümlesi, dünya üzerindeki en yüksek sesli komedi repliğidir. Yapmaz tabii. Önce bir zemin etüdü yapar, yokuşun eğimini ölçer, sırtına yerleştireceği darbenin kinetik enerjisini hesaplar, sonra yapar. Her şey senin daha kaliteli yuvarlanman için.
O yüzden sen yine de dost edin. Ama yanına her ihtimale karşı bir paraşüt al ve sırtını duvara verdiğinde duvardan bile hafifçe şüphelen. Ne de olsa devir hesap devri; yokuş aşağı inerken sana el uzatacak tek şey gravity, yani yerçekimi. En azından o dürüst, baştan beri düşeceğini söylüyor.
Dip not;
Sebepsiz biten dostluklar asla dostluk olmamıştır, iki kişiden en az biri enayi yerine konulmuştur.
Mr. Biri
(Havadan sudan yazılar)
