AKŞAMA DAİR…
Zamanın amansız çarkı, her günün sonunda aynı ağır ve kaçınılmaz sessizlikle döner. Güneş, tahtını geceye terk ederken ardında bıraktığı kızıllık, yalnızca bir veda değil; yaşanan her anın, tutulan her nefesin geri döndürülemeyecek şekilde silinişinin habercisidir.
Güneşin batışı, kaçamayacağımız o son perde gibidir.
Gündüzün koşuşturmacası, kulakları sağır eden gürültüsü ve insanı sürükleyen telaşı içinde hayat ölümsüzmüş gibi yaşanır. Oysa akşamın ilk gölgeleri sokaklara yayıldığında, dünya üzerindeki her şey ansızın kendi kabuğuna çekilir.
Kahkahalarla, zaferlerle ya da mucizelerle dolup taşan olağanüstü bir gün dahi olsa, zaman hiçbir duyguya ayrıcalık tanımaz. Ne bir dakikalık bir merhamet gösterir ne de yarım kalan bir hissin tamamlanmasını bekler.
Akşam çöker; ışıklar birer birer sönerken, karanlık tüm o büyük olayların üzerine kalın bir örtü çeker. Geriye yalnızca gecenin o ağır, derin yalnızlığı kalır.
Peki, gün biterken içimizde asılı kalan o tarif edilemez boşluk neyin nesi?
Her batan güneşle birlikte aslında kendi hayatımızdan tam olarak neyi uğurluyoruz?
Belki de asıl ürkütücü olan günün bitmesi değil; karanlık çöktüğünde yüzleşmekten kaçındığımız o karanlık soruların, fısıltılar halinde zihnimize dolaşmaya başlamasıdır.
Mr. Biri
(Havadan sudan yazılar)
