Öyle zengin bir sofradır ki YAŞAM
acılar, sevinçler, hüzünler, mutluluklar, aşklar, sevdalar, varlıklar, yokluklar her türlü yaşanmışlık ve yaşanacakları ile biriktirilen torba torba anılarla geçip giderken ömür, her zaman sürprizlere açık olmalı insan…..
Hayat gerçekten de önümüze ne koyacağı belli olmayan, Michelin yıldızlı restoranla salaş bir esnaf lokantası arasında gidip gelen devasa bir açık büfe. Üstelik bu büfede “Ben acı almayayım, sadece tatlılardan koyun” deme lüksümüz de yok.
Buyurun, bu zengin ama bir o kadar da “hesapta sürpriz yapan” yaşam sofrasına.
Hayat Büfesinde Sıraya Girmek: “Hesap Lütfen!”…
Yaşam, kimsenin rezervasyon yaptırmadan oturduğu, menüsü sürekli değişen ve garsonun kafasına göre servis yaptığı o meşhur, zengin sofra… Masada her şey var: Bir yanda ballı börekli mutluluklar, diğer yanda insanın boğazına dizilen o biberden acı hüzünler. “Ben sadece aşk ve sevinç tabağı alayım, varlık da yan garnitür olsun” diyemiyorsun. Şefin spesiyali neyse, tabağına o düşüyor.
Bizler de elimizde birer bez torba, bu sofradan geçip giderken önümüze ne çıkarsa dolduruyoruz. “Bak bu anı çok güzel, bunu saklayayım” derken, arkadan bir yokluk dalgası geliyor, torbanın altını deliyor. Olsun, yine de toplamaya devam ediyoruz. Çünkü insan olmak, o torbada hem ilk aşkın pembe bulutlarını hem de faturaları ödeyemediğin sıkıntılı günleri bir arada taşımayı gerektiriyor.
Sürprizlere Açık Olmak
(Ya da “Gelen Vurdu, Gitme Dur” Demek)…
Yazının başında dedim ya, “insan her zaman sürprizlere açık olmalı” diye… Kesinlikle doğru olduğuna inanalardanım ve tabi ki buradaki ironiyi de görmezden gelemeyiz. Biz ne zaman hayatın sürprizlerine göğsümüzü siper edip “Açığım, gönder gelsin!” desek, hayat bunu bir meydan okuma olarak algılıyor.
“Bugün çok mutluyum, her şey yolunda” dediğin an, yukarıda bir yerlerde kaderin zar kutusunu salladığını hissedersin.
“Bundan daha kötüsü olamaz” dediğin an ise hayatın arkadan fısıldadığını duyarsın: “Sen öyle san, bak şimdi ne yapacağım.”
İşte tam da bu yüzden, o sofrada otururken dik durmak gerekiyor. Karşına çıkan şey bir başarı tabağıysa afiyetle yiyeceksin; eğer önümüze konan şey okkalı bir hayal kırıklığıysa, “Bunun tuzu eksik olmuş” deyip masayı terk etmeyeceksin.
Torbadaki Miras…
Günün sonunda, o zengin sofradan kalkma vakti geldiğinde, arkamızda bıraktığımız şey ne banka hesaplarındaki rakamlar oluyor ne de sadece gurur duyduğumuz anlar. Masadan kalkarken omzumuzda taşıdığımız o ağır torba kalıyor. İçinde acısıyla tatlısıyla, varlığıyla yokluğuyla yaşanmış koca bir ömür…
Hayat sofrasında her an önünüze yeni bir tabak gelebilir. Önemli olan, gelen tabakta ne olduğundan ziyade, sizin o yemeğe hangi baharatı katacağınızdır.
O yüzden, hayatın bir sonraki hamlesini beklerken çatalı bıçağı elden bırakmamak lazım. Ne de olsa bu sofranın hesabı zaten en başta ödenmiştir; bize düşen, sunulan her lokmanın tadını çıkarmaktır.
Afiyet olsun!
Mr. Biri
