STATÜ KOMPLEKSİ VE SEÇİLMİŞ SESSİZLİK
“Adam olmuş…” demekle…
“Adam olmuş sanıyor…” demek arasında bazen sadece bir makam odası kadar mesafe vardır.
Aklıma şu komedi yapıyorum diye ağız ishali olan insanımsı Deniz Göktaş geldi; İfade özgürlüğü; fikir üretme hakkıdır, kutsala dil uzatma ruhsatı değildir.
Mizah; zekâyla güldürür. Belden aşağı konuşmak, milyonların inancını aşağılamak, ukalalığı ve kibri “sanat” diye pazarlamak ise ne cesarettir ne de özgürlüktür.
Başkalarının en kıymet verdiği değerlere hakaret ederek alkış toplamak, marifet değil; kolaycılıktır.
Gerçek cesaret, kimseyi aşağılamadan da düşündürebilmektir.
Eleştiri başka şeydir, tahkir başka şey. Özgürlük başka şeydir, saygısızlık başka şey.
Kutsallar üzerinden prim yapanlar, ifade özgürlüğünü değil; kendi kibirlerini savunurlar.
Neyse eskiden insanlar büyüyünce adam olurdu…
Şimdi bazıları koltuk görünce dev aynasına bakıyor.
Kartvizit büyüyor…
Ego şişiyor…
Karakter ise yerinde sayıyor.
Psikolog Alfred Adler buna yıllar önce cevap vermişti.
İnsan, içindeki eksikliği bilgiyle, üretmekle ve ahlakla kapatamıyorsa; onu makamla, unvanla ve gösterişle kapatmaya çalışır.
Adı da…
Statü Kompleksi.
İnsan yükseldikçe küçülüyorsa…
Aslında hiç yükselmemiştir.
Bir de yeni çağın en moda hastalığı var…
Seçilmiş Sessizlik…
Haksızlığa susan…
Ama menfaati zedelenince mikrofon arayanların hastalığı…
Yanlışı görür…
Susar.
Doğruyu bilir…
Susar.
Güçlünün karşısında susar…
Garibin karşısında aslan kesilir.
Çünkü bazı insanların omurgası, bulunduğu koltuğun döşemesine göre şekil alıyor.
Siyasette de böyledir…
Bazıları makamını yönetir…
Bazıları makamındaki koltuğu bile yönetemez.
Hatta öyle zaman gelir ki…
Milletin vekili olduğunu sanırsın…
Meğer danışmanının vekiliymiş.
Yanındakine sözü geçmeyenlerin, memlekete yön vermeye çalışması trajikomik değil de nedir?
Dedikodu…
Başarısız insanların en ucuz yatırım aracıdır.
Bilgisi olmayan konuşur.
Emeği olmayan yorum yapar.
Cesareti olmayan fısıldar.
İftira atmak bedavadır…
İspat etmek ise karakter ister.
O yüzden dedikodu, zekânın değil; tembelliğin ürünüdür.
Vefa…
Artık sözlüklerde yaşayan eski bir kelime gibi.
İnsanlar işini görünce “abi” demeyi bırakıyor.
Merdiveni çıkınca merdiveni tekmeliyor.
Sonra hayat onları aşağı indirince…
Merdivenin hâlâ yerinde durmasını bekliyorlar.
Hayat öyle çalışmıyor.
Hayatın hafızası vardır.
Kim omuz verdi…
Kim omuza bastı…
Hepsini günü gelince sahibine teslim eder.
Bir erkek ne zaman büyür biliyor musunuz?
Babasını kaybettiği gün…
Çünkü o gün, arkasındaki dağın yerinde artık gökyüzü vardır.
Bir baba ne zaman büyür biliyor musunuz?
Kızını gelin ettiği gün…
Çünkü o gün, gözünden akan yaşın yarısı gurur, yarısı vedadır.
Bir insan ne zaman olgunlaşır biliyor musunuz?
İhaneti affetmeyi değil…
Kime güvenmeyeceğini öğrendiği gün.
Hayat yaş aldırarak değil…
Eksilterek büyütür.
Haftanın tebessümü de bizden olsun…
Eskiden mahallenin delisi vardı.
Şimdi herkesin cebinde sosyal medya var; deli olduğunu ispat etmek için mahalle dolaşmasına bile gerek kalmadı.
Son söz…
Bazıları aynaya bakınca kendini büyük görüyor…
Bazıları mezarlığa bakınca ne kadar küçük olduğunu hatırlıyor.
Unutmayın…
Statünüz sizi tanıştırır.
Paranız sizi alkışlatır.
Makamınız size kapılar açar.
Ama karakteriniz…
Siz odadan çıktıktan sonra hakkınızda söylenecek son cümleyi belirler.
Çünkü koltuklar bir gün mutlaka boşalır…
Ama adamlık…
Ya ömür boyu sizinle yürür…
Ya da hiçbir zaman size uğramaz.
Hayırlı pazarlar…
Dip notumuza gelelim; Siz siz olun, sizi seven insanı üzmeyin. Ahını almayın. Başınıza sarmayın. Hatta direnirken de gülümsemeyi bırakmayın. Rabbim ben ve alayınızın hayatında ki tüm eksiklikleri tez zamanda doldursun. Saygı ve hürmetle büyük küçük demeden alayınızın ellerinden öperim…
“Okuyucular üzülmesin, çünkü; Bozkurtlar dirilecektir.”
Evet unutmadan; Cesaret Bulaşıcıdır…
10 kuruşluk pul ve imza…
