NE OLACAK BU GİDİŞİN SONU…

Türkiye ekonomisinin bugün içinde bulunduğu tabloyu bir kelimeyle özetlemek gerekirse, o kelime maalesef “belirsizlik” olurdu. Mutfaktaki yangının sadece tencereyi değil, artık umutları da yakmaya başladığı bir dönemden geçiyoruz.

Etiketlerin Hızına Yetişemeyen Cüzdanlar

Bugün markete giden her vatandaşın yaşadığı o ortak his: “Daha geçen hafta bu fiyat değildi.” haydi haftayı bıraktık dünkü fiyatla bugün ki fiyatlar bile bir birini tutmaz oldu. Enflasyonun durdurulamaz yükselişi, sadece bir ekonomik veri değil; peynirin gramajının küçülmesi, sütün “lüks” kategorisine girmesi ve pazar arabalarının artık dolmadan eve dönmesidir. Tüketici fiyatları ile üretici maliyetleri arasındaki makas açıldıkça, raflardaki etiketler her sabah yeni bir hayal kırıklığına uyanıyor.

Sabit Gelirlinin Çıkmazı: Emekli, Memur ve İşçi

Ekonomik krizlerin en ağır yükünü her zaman sabit gelirliler sırtlar. Ancak mevcut durumda bu yük, taşınabilir olmanın çok ötesine geçti:

Emekliler: Ömrünü bu ülkeye hizmetle geçirmiş insanların, hayatlarının sonbaharında bir bardak çay içmek için bile hesap yapmak zorunda kalması, toplumsal bir yara haline geldi. Maaş zamları kağıt üzerinde ne kadar görünürse görünsün, market kasasında buharlaşıp gidiyor.

İşçiler ve Memurlar: Asgari ücretin “ortalama ücret” haline geldiği bir düzende, alım gücü her ay bir önceki aya göre biraz daha geriliyor. Kira fiyatlarının maaşın yarısını hatta tamamını geçtiği büyükşehirlerde yaşamak, artık bir geçim mücadelesinden ziyade bir “hayatta kalma” sanatına dönüştü.

Pazar Yerleri: Akşamın Hüznü

Eskiden bereketin simgesi olan semt pazarları, artık yüksek fiyatların yankılandığı sessiz alanlar oldu. Akşam saatlerinde fiyatların düşmesini bekleyen vatandaşların sayısı artarken, kilo ile alımların yerini tane ile alımların alması durumun vahametini gözler önüne seriyor. Temel gıdaya erişim bir “başarı” değil, en temel insan hakkıdır; ancak enflasyon bu hakkı günden güne elimizden alıyor.

Sonuç Olarak: Enflasyon sadece rakamlardan ibaret değildir. Enflasyon; bir babanın çocuğuna istediği meyveyi alamaması, bir gencin geleceğe dair plan yapamaması ve bir emeklinin huzur yerine kaygı biriktirmesidir. Maaşlara yapılan yüzdesel artışlar, piyasadaki gerçek fiyat artışlarıyla dengelenmediği sürece, dar gelirli için her ayın sonu bir önceki aydan daha uzak kalmaya devam edecektir.

Ekonominin sadece grafiklerde değil, mutfak tezgâhlarında ve pazar tezgahlarında düzelmesi en büyük temennimiz.

Sizce bu süreçte en çok hangi kalemdeki artış belinizi büküyor, diye sorasım bile gelmiyor, nereye el atsak olmuyor. Bu gidişle de bir olacağı yok.. Belirsizlik sürüp gidiyor.

Yani cep delik cepken delik kevgire döndük.

Mr. Biri

(Havadan sudan yazılar)