Unutmamak lazım;
“Zamanı Tanrı yaşar, insanoğlu hep ölmek için yaratılmış.”
Yekî bûd, yekî nebûd…
Biri vardı, biri yoktu… Ama bizim memlekette herkes vardı, akıl yoktu.
Dün takvime göre öyle bir gündü ki (4 Nisan);
bir yanda doğum günüm — hayatın bana “hala buradasın” dediği yer,
bir yanda Başbuğum Alparslan Türkeş’in vefat günü — bir devrin kapanışı,
bir yanda mezarlıkta yaşanan tiyatro…
Yani hayat yine klasik: ciddiyetle saçmalığın kol kola gezdiği bir takvim günü.
Çevremizde öyle bir güruh var ki …
Ne düşünce var, ne bilgi… Ama özgüven Everest.
Adam diyor ki:
“Osmanlı’yı Atatürk yıktı.”
Lan… tarih bilgisi TikTok yorumundan hallice!
Sanki Gazi Mustafa Kemal Atatürk saraya elinde şişe ve bardakla gitmiş:
“Padişahım kalk, ben burayı devralıyorum, akşam rakı masası kuracağım.”demiş!
Yahu imparatorluk dediğin şey zaten yüzyıllık çöküşün sonunda yere serilmişti.
Adamlar çürümeyi “ihanet”, kurtuluşu “keyif” zannediyor.
Freud burada mezarından kalksa der ki:
“Bu toplu bir savunma mekanizmasıdır… gerçeklerle yüzleşemeyen zihin, masal uydurur.”
Ama bizimkiler Freud’u da yanlış anlar:
“Freud kim la, hangi partiden?”
Asıl mevzuya gelelim.
Akşam oluyor…
Güneş batıyor…
Ben bir an duruyorum.
Diyorum ki:
“Evet… bir gün daha bitti. Biraz eksildik, biraz da güçlendik.”
Elimi yüzümü yıkıyorum…
Ayna bana bakıyor, ben aynaya bakıyorum.
İkimiz de aynı şeyi düşünüyoruz:
“Bu kadar saçmalığın içinde hâlâ düzgün kalmak da bir dirençtir.”
Sonra güzel bir duş…
Bir şarkı…
O an dünya susuyor.
Üstümü giyiyorum…
Bir sigara yakıyorum…
Duman yükselirken düşünüyorum:
“Bu memlekette herkes bir şeyin peşinde…
Ama kimse kendisinin farkında değil.”
Bakınız asıl mesele şu:
Bu ülkede insanların yarısı bildiğini sanıyor, diğer yarısı hiç bilmediğini bile bilmiyor.
Ve en tehlikelisi ne biliyor musun? Cehaletin ideolojiye dönüşmesi.
Adam hiçbir şey bilmiyor ama
öyle bir anlatıyor ki, sanki tarih profesörü + filozof + stratejist.
Sen de diyorsun ki:
“Acaba ben mi az biliyorum?”
Yok yaa… Sen normalsin. Anormal olan bu kadar saçmalığın normalleşmesi.
Ben neye üzülüyorum biliyor musun?
Mutlu eden şeylerin yarısı “günah”,
diğer yarısı “yasak”.
E geriye ne kalıyor?
Stres, tartışma ve Twitter yorumu.
Ama yine de…
Akşam oluyor, sigaram yanıyor…
Ben hâlâ düşünüyorum:
“Bu kadar kaosun içinde düzgün kalabiliyorsan,
sen zaten kazanan taraftasın.”
Bu ülkede herkes haklı,
herkes bilgili,
herkes tarihçi…
Ama garip bir şekilde
hiç kimse akıllı değil.
Ama her şeye rağmen ben İyi ki doğmuşum. Bu memlekette akıllı kalabilmek, doğum günü pastasından daha büyük başarı…
Dip notumuza gelelim; Siz siz olun, sizi seven insanı üzmeyin. Ahını almayın. Başınıza sarmayın. Hatta direnirken de gülümsemeyi bırakmayın. Rabbim ben ve alayınızın hayatında ki tüm eksiklikleri tez zamanda doldursun. Saygı ve hürmetle büyük küçük demeden alayınızın ellerinden öperim…
“Okuyucular üzülmesin, çünkü; Bozkurtlar dirilecektir.”
Evet unutmadan; Cesaret Bulaşıcıdır…
10 kuruşluk pul ve imza…
