“Kan Tazeleme mi, Bağışıklık sistemi güçlendirme mi?”
Çok egoist bir varlık şu insanoğlu denen yaratık…
Birine görev verirsin, makam verirsin, yetki verirsin…
Kendini tapulu sanır.
Ama teşkilat dediğin yer bazen insan bedenine benzer Dayı….
Yorgunluk olur, hantallık olur, refleks kaybı olur.
O zaman bünye kendini korumaya çalışır.
Kimisi buna görev değişimi der,
kimisi disiplin hamlesi der,
kimisi yenilenme der…
Ben biraz daha tıbbî bakıyorum:
Kan tazeleme, bağışıklık artırma, bünyeyi ayağa kaldırma operasyonu.
Nasıl ki beden, zayıflayan hücreleri yeniler…
Nasıl ki ateş çıktığında savunma sistemi alarm verir…
Nasıl ki virüs girince antikor üretir…
Teşkilatlar da zaman zaman aynı refleksi gösterir.
Tıkanan damar açılır, yorulan kadro değişir, gevşeyen halka sıkılır.
Homeostasis der ki:
Canlı sistemler dengeyi korumak için sürekli kendini ayarlar.
Immune System der ki:
Tehdit büyürse savunma da sertleşir.
Sigmund Freud ise başka taraftan bakar:
Bastırılan sorunlar çözülmezse, daha güçlü şekilde geri döner.
Yani Yüce Türk Budunu…
İl ve ilçe yönetimlerinde yaşanan değişimleri sadece isim listesi diye okumak eksik kalır.
Bazen mesele kişi değil, organizmanın kendini toparlama iradesidir.
Bazen koltuk değişmez… sistem reset atar.
Asıl soru şudur:
Yeni gelenler gerçekten şifa mı olacak,
yoksa eski ağrıya yeni ambalaj mı?
Unutmamalı ki; Saygı görmek istiyorsan,
samimiyet kurmaman gerekir!
Birine değer verirsin, iki güzel söz edersin, üç gün yanında durursun…
Adam kendini kıtalar arası köprü sanır.
Sanırsın çekilse trafik duracak.
Sanırsın gitse mevsimler iptal olacak.
Sanırsın yokluğunda güneş mesaiden çıkacak.
Halbuki insanın en büyük yanılgısı, kendi yokluğunu dünyanın felaketi zannetmesidir.
Arthur Schopenhauer boşuna dememiş:
İnsan, kendini evrenin merkezi sanan tek canlıdır.
Bazıları var…
Sen sabrediyorsun diye kendini özel sanıyor.
Halbuki mesele değerleri değil, senin terbiyen.
Mesele büyüklükleri değil, senin seviyen.
Mesele vazgeçilmez oluşları değil, senin karakterin.
İnsan bazen aynaya bakıp şunu demeli:
Helal olsun bana, ne tiplere katlanmışım.
Dolar da aynı bazı insanlar gibi…
Sabah kalkıyorsun yükselmiş.
Neye kızdı?
Kim ne dedi?
Ne gördü?
Ne alındı?
Belli değil.
Bir bakmışsın sebepsiz trip atmış gibi yukarıda.
Klasik Başkan, abem, marmeladım tavrı…
Mahalle ekonomisinin özeti tek cümle:
Yine yükselmiş, kesin canı sıkkın.
Biliyor muydunuz telefona bakmadan 13 dakika durulamıyormuş.
Avrupalı buna bağımlılık der.
Biz buna hayatta kalma içgüdüsü deriz.
Çünkü bu ülkede 13 dakikada:
* Gündem değişir
* Zam gelir
* Atama olur
* Görevden alma olur
* Kriz çıkar
* Eski kriz unutulur
Telefonu bırakınca insan değil, çağ geride kalıyor.
Kimse vazgeçilmez değil.
Hiçbir koltuk sonsuz değil.
Her değişim ceza değil.
Bazı değişimler tedavidir.
Bazı sessizlikler onay değil, hazırlıktır.
Ve bazen en büyük mesele,
kimin gittiği değil…
Bünyenin neden buna ihtiyaç duyduğudur.
Kısacası Millet…
Sadakat, her şey iyi giderken fotoğraf karesinde görünmek değildir.
Sadakat; zor günde yük taşımaktır.
Ve unutmayın:
Koltuk değişince kader değişmez.
Zihniyet değişirse tarih değişir; Ey Türk, Titre ve Özüne Dön…
Dip notumuza gelelim; Siz siz olun, sizi seven insanı üzmeyin. Ahını almayın. Başınıza sarmayın. Hatta direnirken de gülümsemeyi bırakmayın. Rabbim ben ve alayınızın hayatında ki tüm eksiklikleri tez zamanda doldursun. Saygı ve hürmetle büyük küçük demeden alayınızın ellerinden öperim…
“Okuyucular üzülmesin, çünkü; Bozkurtlar dirilecektir.”
Evet unutmadan; Cesaret Bulaşıcıdır…
10 kuruşluk pul ve imza…
