NATO zirvesi yapılıyor…
Dünya; hipersonik füzeleri, yapay zekâyı, enerji güvenliğini ve yeni güvenlik mimarisini konuşuyor.
Biz ise…
“Kim kimi davet etmedi?” “Kim önde oturdu?”
“Kimin fotoğrafı büyük çıktı?” “Kime neden selam verilmedi?”
Adamlar gelecek elli yılı planlıyor…
Biz hâlâ birbirimizin gölgesiyle kavga ediyoruz.
Psikolojide Dunning–Kruger Etkisi der ki;
“Bilgisi az olanın özgüveni, bilgisinden büyüktür.”
Freud der ki;
“Ego, gerçeğin üzerine çekilmiş perdedir.”
Carl Jung ise işi tek cümlede bitirir:
“İnsan, yüzleşemediği eksiklerini başkalarının üzerine yansıtır.”
Sonra dönüp İstanbul siyasetimize bakıyorum…
Koltuğa oturanların bir kısmı, koltuğun sahibi olduğunu sanıyor.
Hâlbuki koltuk kiralıktır… Teşkilat ise ev sahibidir. Makam; karaktere makam katmaz. Karakteri bütün çıplaklığıyla ortaya çıkarır.
Bu hafta Gümüşay polemiğini de ibretle seyrettik.
Bir tabancadan ideolojik savaş çıkarıldı.
Kimse tarih konuşmadı. Kimse sanayi konuşmadı. Kimse üretim konuşmadı.
Bağıran çoktu… Bilen azdı.
Oysa bana göre tartışılacak en makul konu; yerli bir hediyenin yanında neden MKE mühimmatın bulunmadığıydı.
Ama bilgi emek ister… Bağırmak bedavadır.
Bugün siyasetin en büyük sorunu muhalefet değildir. İktidar da değildir.
En büyük sorun…
Kibirle birleşmiş vasatlıktır. Çünkü vasat adam; Kendinden iyisini tehdit görür.
Kendinden akıllısını sevmez. Kendinden çalışkan olanı dışlar. Ve en çok da…
Kendisini alkışlayanı ödüllendirir. Liyakat sessizleşir… Sadakat gösteriye dönüşür…
Teşkilatlar yorulur… Sonra da dönüp “Nerede hata yaptık?” diye toplantılar yapılır.
Atsız’ın dediği gibi:
“Şahsiyet, rüzgâr hangi taraftan eserse essin eğilmeyendir.”
Bugün ihtiyaç duyduğumuz şey daha büyük egolar değil…
Daha büyük şahsiyetlerdir. Çünkü kibir bulaşıcıdır… Ama tevazu da öyledir.
Kamu Spotu
Bir kere bile cemaat sohbetine gitmemiş…
Dershanesine yazılmamış…
Okulunda okumamış…
“Hoca Efendi” dememiş…
Kandırılmamış Türk gençleri olmanın haklı gururunu biz yaşarız.
Şovunu ise başkaları yapar.
Ve unutmayın…
15 Temmuz;
Herkes güvenli yer ararken…
Hiçbir makam kalmamışken Balgat’a gidip partinin ışıklarını yakabilmektir.
Cesaret, sonradan anlatılan hikâye değil…
O anda verilen karardır.
Şimdi gelelim asıl meseleye… Bu ülkede herkes akıl veriyor… Kimse aklını geliştirmiyor.
Herkes konuşuyor… Kimse dinlemiyor.
Herkes makam istiyor… Kimse yükü almak istemiyor.
Herkes vefa bekliyor… Kimse vefalı olmuyor.
Ve en acısı…
Herkes “dava” diyor…
Ama iş fedakârlığa gelince ilk kaybolan yine aynı insanlar oluyor.
Demirel’in sözüyle bitirelim:
“Boş teneke çok ses çıkarır.”
Ben de bir cümle ekleyeyim:
Koltuğun verdiği yükseklikten etrafa bakanlar şunu unutmasın; millet bir gün ayağa kalkarsa, en altta kalan yine o koltuk olur.
Çünkü tarih, kibirlilerin alkışını değil…
Mütevazıların izini yazar.
Aklıma gelmişken; Çekik gözlü birinin Japon mu Çinli mi olduğunu anlamak için elinden tutun. Yapışıyorsa Japon, kolu elinizde kalırsa Çinlidir…
Hayırlı Pazarlar…
Dip notumuza gelelim; Siz siz olun, sizi seven insanı üzmeyin. Ahını almayın. Başınıza sarmayın. Hatta direnirken de gülümsemeyi bırakmayın. Rabbim ben ve alayınızın hayatında ki tüm eksiklikleri tez zamanda doldursun. Saygı ve hürmetle büyük küçük demeden alayınızın ellerinden öperim…
“Okuyucular üzülmesin, çünkü; Bozkurtlar dirilecektir.”
Evet unutmadan; Cesaret Bulaşıcıdır…
10 kuruşluk pul ve imza…
