VEFA NEDİR?
Vefa; modern zamanlarda en çok “İstanbul’da bir semt” denilerek harcanan, ama aslında insan olmanın en ağır, en fiyakalı yükümlülüklerinden biridir.
Sahi, nedir vefa?
TDK’ye sorsan “sevgiyi sürdürme, dostluk bağlılığı” der geçer. Ama mesele derin… Vefa; dostluğun asaletine, verilen sözlere, ortak kurulan hayallere en küçük bir ihanet kırıntısı dahi bulaştırmamaktır.
Ötelerin o sonsuz ve görkemli mükafatı dururken üç günlük dünya menfaatine ruhunu kiralamamak, ucuz dünyalıklar uğruna ulvi güzellikleri bozdurmamaktır. Cehennemin ateşini hafife almadan, adımlarını o hakiki teraziye göre atmaktır.
Fakat gelin görün ki bu kadar ulvi, bu kadar göksel bir kavramı aldık; metrobus durağı olan, bozasıyla meşhur bir semtin tabelasına sığdırdık!
Bugün birine “Hani nerede sende vefa?” diye sorsanız, navigasyonu açıp “Abi Fatih’ten girince sağda, bozacının hemen arkası” diyecek kıvama geldik.
Dostluğun, fedakarlığın ve tutulan sözlerin simgesi olan kelime, yıllık bozacı ziyaretine ve sosyal medya’daki tarihe meydan okuyan ahşap ev fotoğraflarına indirgendi.
“Vefa bir semt adıymış meğer” sitemi bile artık o kadar eskidi ki, vefasızlığın kendisine bile vefa gösterip onu klasikler arasına soktuk.
İnsanlar düne kadar birlikte hayal kurduğu dostunu tek bir menfaat virajında arkasında bırakıyor, sonra da gidip Vefa’da “Milli içeceğimiz boza ya…” diyerek fıstıklı bozasıyla hikaye atıyor. Bozaya taze tarçın serpmeyi unutmuyor ama yılların dostluğuna bir “Nasılsın?” serpmek ağır geliyor.
Peki ne yapacağız? Vefa’yı sadece bir belediye sınırından ibaret mi sayacağız, yoksa o içimizdeki tozlanmış “sözünün eri olma” mefhumunu yeniden mi uyandıracağız?
Dünya öyle bir yer oldu ki; tutulan bir söz gördüğümüzde gözlerimiz yaşarıyor, verilen söze uyulmasını “olağanüstü bir erdem” sanıyoruz. Oysa vefa, insanın kendi haysiyetine verdiği bir sözdür. Cehennemi ve dünyayı aynı teraziye koyduğunda, terazinin dünyalık tarafına taş koymamaktır.
Kısacası; vefa elbette İstanbul’da güzel, tarihi ve lezzetli bir semttir. Ama en çok, bir insanın yüreğine yakışan o dimdik duruştur. Bozayı Vefa’da için, ama vefayı içinizde taşıyın; çünkü ilki midenize iyi gelir, ikincisi ruhunuza.
Mr. Biri
(Havadan sudan yazılar)
