SICAK ÇOK SICAK…
Ah, o gizemli “eyyam-ı bahur”! Meteoroloji uzmanları ekranlara çıkıp ciddiyetle “Önümüzdeki üç gün eyyam-ı bahur etkisinde olacağız” dediğinde, mahalle kıraathanesindeki kitle ikiye bölünüyor: Bir taraf bunu yeni bir Osmanlı dizisi sanıp “Hangi kanalda başlıyormuş?” diye soruyor, diğer taraf ise Osmanlıca sözlük açmaya çalışırken sıcaktan buharlaşıyor.
Biz ki “Hava çok sıcak” demek yerine “Afrika sıcakları geldi”, “Basra alçak basıncı çöktü” demeye bayılan bir milletiz. Ama yetmedi! “Afrika sıcağı” bile fazla sıradan, fazla anlaşılır geldi gözümüze. Bize daha havalı, daha “ben bunu söylerken 18. yüzyıl divan şairi gibi terlemeliyim” dedirten bir şey lazımdı. Ve nur topu gibi bir eyyam-ı bahur’umuz oldu.
Düşünsenize, arkadaşınızla sokakta yürüyorsunuz. Buram buram terliyorsunuz. Normal bir insan ne der?
– “Kanka fırın gibi oldu ortalık, bir dondurma mı yesek?”
Peki, eyyam-ı bahur jargonunu benimsemiş romantik bir mağdur ne der?
– “Azizim, eyyam-ı bahurun hüsnü kabul gördüğü bu meşum saatlerde, zat-ı alinizin harareti de bir hayli nüksetmiş görünmektedir. Bir meşrubat ikramıma ne dersiniz?”
Kardeşim, neticede ikisinde de asfalt eriyor, ikisinde de klima önünde karpuz gibi yatıyoruz! Afrikalısı da aynı pişiriyor, bahuru da… Termometre 42 dereceyi gösterdiğinde klimanın ya da vantilatörün karşısına geçip “Oh be, eyyam-ı bahurun da ayrı bir havası var” diyenini henüz görmedik.
Sonuç mu? Kelime ne kadar eski ve karmaşık olursa olsun, klimanın kumandasına basarken veyahut on dakika da bir duşun altına giren herkes aynı Türkçe duayı ediyor: “Allah’ım noluur şu faturaya çok yazmasın…”
Mr. Biri
(Havadan sudan yazılar)
