GELSİN HAYAT BİLDİĞİ GİBİ…
Bahçede oturmuş, kurmuşum çilingir sofrasını, beyaz peynir, kavun ve rakı, oh la la keyfimin kahyası da karşımda, hafiften yudumlarken rakı mı, düşünür oluyorum, bir film şeridi gibi geçiyor yaşamım zihnimin ücra köşelerinden.
Şöyle dönüp geriye baktığımda anlıyorum ki; hayata biraz uzaktan, şöyle fiyakalı bir mesafe koyarak bakabilmek gerçekten büyük lüksmüş. Asıl fiyasko ne biliyor musunuz?
Hayatın beni nasıl gördüğünü ancak yaş geçince, iş işten geçince anlayabilmiş olmam…
Bu hayat beni herhalde gözü kararmış bir masal kahramanı falan sandı. Ne kadar rüzgâr, ne kadar tipi, fırtına varsa ‘Hadi bakayım, bas istatistiğe!’ deyip itti tehlikelerin tam ortasına.
Ulan insan bir harita verir, en azından bir pusula bırakır cebime! Ben ne yaptım? ‘Bana bir şey olmaz’ öz güveniyle, her rüzgârda kaybolup her defasında kendi yolumu tecrübenin dayağını yiye yiye buldum.
Yine de hakkını yemeyeyim; yıprandım, büküldüm ama devrilmedim.
Hâlâ ayaktayım işte. Üstüm başım toz toprak, ciğerimde eski fırtınaların soğuk kokusu var ama yüzümde de o fırlama, muzip gülümseme…
Sitemim sana değil be güzel hayat, sitemim senin beni bu kadar ‘dayanıklı’ sanıp hiç acımama na ! Neyse, sen yine bildiğini oku…
Nasıl olsa ben bu oyunu bacak kadar çocukken de kuralsız oynamayı severdim.
Yani demem o ki; hayat bana her türlü çelmeyi taktı ama sonunda el sıkışıp ‘İyi dövüştük dostum’ demeyi de başardık, başardıkta, yoluna yalnızlıkla devam paketini kolumun altına sıkıştırdı.
Aman boş ver diyorum artık, hayata keyfimin kahyası ile birlikte yol aldım gidiyorum..
Mr. Biri
(Havadan sudan yazılar)
