Memleketin panoraması öyle bir hâl aldı ki, ağlanacak hâlimize gülelim desek, gülme kaslarımıza da ek vergi gelmesinden korkuyoruz. Ülkece topluca bir “delirme eşiğini” geçtik, artık absürt komedi filminin tam ortasında figüran gibi dönüp duruyoruz.
Hani o meşhur tekerleme vardır ya: “Mini mini valimiz, ne olacak halimiz?”
Şimdilerde o valiyi bulsak öpüp başımıza koyacağız da, muhatap bulamıyoruz. Çünkü memlekette herkes o kadar “meşgul” ki, kimsenin bizim halimize bakacak vakti yok. Durumun absürtlüğünü anlatmaya çalışayım…
Asgari Ücretli ve Emeklinin Büyük Hayatta Kalma Sanatı;
Asgari ücretli ve emeklilerimiz artık birer finans dehası. NASA, uzay gemilerinin yakıt tasarrufunu bizim emeklilere sorsa, ertesi gün Mars’a bedavaya minibüs kaldırırlar.
* Emekliler: Ejder meyveli smoothie içenlere karşı, pazar kapandıktan sonra yere düşen limonları “C vitamini deposu” diyerek toplama sanatı geliştirildi. Emekli maaşıyla artık markete gidilmiyor, marketin önünden geçip “İçeride ne güzel şeyler varmış” diye müze gezer gibi bakılıyor.
* Asgari Ücretliler: Maaş günüyle bitiş günü arasında sadece 45 saniye var. Maaş hesaba yatıyor, otomatik ödemeler bir elektrik süpürgesi gibi parayı çekiyor, geriye sadece bankanın attığı “Değerli müşterimiz…” mesajı kalıyor. En azından değerimizi bilen bir banka var, buna da şükür!
İşçiler Sokakta, Öğretmenler “Eğitim” Alıyor;
Eskiden öğretmenler ders anlatırdı, şimdi sokakta kimden dayak yemeyeceğini hesaplama dersi alıyorlar. Eğitimde şiddet o boyuta geldi ki, öğretmenler okula tebeşir yerine biber gazıyla gidecek yakında.
Madenciler ve işçiler ise hak aramayı o kadar kanıksadı ki, artık sokaklar onların ikinci ikametgahı oldu. Polisin sıktığı TOMA suyuna “Neyse abi, hava sıcaktı, iyi serinledik” diyecek kadar cool bir işçi sınıfımız var artık.
Muhalefet: “Var Mıyım, Yok Muyum?” Yarışması;
Muhalefetin durumu tam bir Acun Ilıcalı formatı. Kutulardan ne çıkacağı belli değil.
* Bir gün bakıyorsunuz aslanlar gibi kükrüyorlar, ertesi gün “Biz aslında tam öyle demek istemedik, teknik direktörün taktiğiydi” diye geri vitese takıyorlar.
* Kendi aralarında “Ben mi daha iyi muhalefet yapıyorum, yoksa sen mi?” kavgası vermekten, iktidara sıra gelmiyor. Muhalefet o kadar kendi içinde meşgul ki, iktidar bazen dönüp “Beyler, ben buradayım, bana da bir iki laf etmeyecek misiniz?” diye sıkıntıdan patlıyor.
İktidar:
“Dokunulmazlık” Seviye 99;
İktidara ise zaten dokunulabilen aşk olsun. Memlekette meteor düşse, suçlusu kesin ya dış güçler ya da evde fazla su tüketen asgari ücretli. Ülkede işler ne zaman kötüye gitse hemen bir “milli başarı” bulunuyor:
“Tamam, kıyma 1000 lira oldu ama uzaya astronot gönderdik, adam oradan bize el sallıyor, görmüyor musunuz?!”
Velhasıl kelam;
Asgari ücretlinin perişan, emeklinin süründüğü, muhalefetin kupon doldurur gibi siyaset yaptığı bu güzel ülkede kaos artık bir yaşam biçimi, bir nevi “arka fon müziği” oldu.
Gidişat tam olarak şu: Titanik batıyor ama kemancılar hâlâ popüler pop şarkıları çalıyor, biz de filika sırası beklerken “Acaba yarın döviz, altın, borsa ne olur?” diye birbirimize soruyoruz.
“Mini mini valimiz” muhtemelen halimizi gördü istifa edip yurt dışına taşındı, bizim vaziyet ise tam anlamıyla: “Gülümse çekiyorum, arkada plan da memleket yanıyor!”
Mr. Biri
