İNDİRA GANDİ…
Siyaset sahnesinin en uzun soluklu, en “gitmez denilip de giden”, sonra da “döndü mü, dönmedi mi” derken hukuki terimlerle havada asılı kalan figürü: Bay Kemal, namıdiğer “Gandhi Kemal”.
“Mutlak butlan” gibi, insanın duyduğunda siyasi bir hamleden ziyade büyü bozan bir tılsım sandığı o hukuki formülle partinin kapısından içeri tekrar süzülen Kemal Bey için asıl soru şu: Hoş mu geldi, boş mu geldi?
Gelin, bu trajikomik geri dönüş hikayesine hep birlikte bir projeksiyon tutalım.
Koltuk Sevdası mı, “Yarım Kalan Aşk” mı?
Türk siyasetinde koltuk, ahşap ve kumaştan yapılma sıradan bir mobilya değildir; adeta sahibine yapışan, bırakılması imkansız bir “kutsal emanet”tir. Kemal Bey’in “Ben Kemal, geliyorum!” mottosu meğer 2023 seçimleri için değil, partiye geri dönüş biletinin üzerine yazılmış bir kehanetmiş.
☆ Peki, seçmen ne diyor? Seçmen, elinde patlamış mısırla ekran karşısına geçmiş, “Biz bu filmi daha önce izlemiştik, sonu pek iyi bitmiyordu” diye mırıldanıyor.
☆ Özgür Özel ne yapıyor? Muhtemelen odasındaki koltuğun vidalarını her sabah gizlice kontrol ediyor.
Kurultaya gitmek yerine partiyi doğrudan bir seçime sürükleme ihtimali ise tam bir “ya herro ya merro” kumarı. Kurultaydan korkup seçime sığınmak, “Sınıfta öğretmen beni sözlüye kaldıracak, en iyisi ben direkt üniversite sınavına gireyim” demek gibi bir şey. Kazandırır mı? Matematik ve geçmiş tecrübeler “asla” diyor, ama siyaset laboratuvarında Kemal Bey’in formülleri her zaman genel yerçekimi kanunlarına meydan okumuştur.
“İktidarın Yardımıyla Gelen Mutluluk”
Bir de şu çok ince bir noktaya değineyim: İktidar partisinin rüzgarıyla o koltuğa oturursa rahat edecek mi?
İktidar sözcülerinin, Kemal Bey’in dönüş haberini aldıklarında gizlice pasta kestiklerine dair kanıtımız yok ama aksini iddia eden de çıkmaz. Bir siyasetçi için, rakiplerinin kendisini kendi seçmeninden daha çok özlemiş olması kadar düşündürücü bir durum olabilir mi?
Düşünün: Muhalif seçmen “Lütfen artık mutfakta video çekip emekli hayatı yaşa” diye dua ederken, iktidar kanadı “Yollar açık, mutlak butlan kararı şahane, yürüyün Kemal Bey!” diye alkış tutuyor. Bu durum, rakip takımın forveti gol atsın diye kendi kalecinizin çekilmesine benziyor.
Gandhi Kemal bu durumdan mutlu mudur? Gandhi yaşasaydı, muhtemelen bu kadar pasif direnişin ardından gelen “aktif ısrara” bakıp “Ben bile bu kadarını hayal etmemiştim” der, tuz yürüyüşünü yarıda bırakırdı.
Seçmen Arkasından Gitmiyorsa, Kemal Bey Nereye Gider?
En büyük paradoks da burada başlıyor. Bir lider düşünün ki, arkasına dönüp baktığında sadece hukukçularını ve mahkeme kararlarını görüyor; seçmen ise çoktan başka bir otobüse binmiş, camdan el sallıyor.
Seçmenin arkasından gelmeyeceğini bile bile yürüyen lider tipolojisi sadece bizde mevcuttur. Peki, ne yapacaktır?
☆ Mutfak Videolarına Geri Dönüş: Belki de sarı leblebi eşliğinde “Mutlak butlan nedir, nasıl istenir?” temalı yeni bir video serisi başlatır.
☆ Yalnız Kovboy Stili: “Seçmen gelmiyorsa, suç bende değil, vizyonsuz seçmendedir” diyerek tek kişilik bir muhalefet ordusu kurabilir.
Hoş mu Geldi, Boş mu?
Kemal Bey’in dönüşü, hani o çok sevdiğimiz ama artık tadı kaçmış, bitmek bilmeyen arka sokaklar dizisinin kaçıncı sezonu bilinmez, bir yeni bölümü gibi.
Gelişi hukuken “hoş” (en azından avukatları için), siyaseten ise koskoca bir “boş”luk yaratıyor. Koltuğa oturunca rahat eder mi bilinmez ama siyaset tarihimize, “Gittiği halde bir türlü uzaklaşamayan lider” olarak altın harflerle geçeceği kesin.
Ne diyelim… Film başladı seyirci yok koltuklar boş, Ben Kemal, (yine) geldim! Ama bu sefer anahtar paspasın altında kalmamış gibi görünüyor.
Kahve mi içer olacakları izlerim..
İyi bayramlar olsun…
Mr. Biri
(Havadan sudan yazılar)
