DOSTLAR UNUTURMU, UNUTULUR MU?…
İnsan hayatı boyunca pek çok el sıkar, pek çok sofraya oturur ve “dostum” dediği pek çok hikaye biriktirir. Ancak zaman, en keskin ayraçtır. Bazen can ciğer olduğun, eksikliğinde nefesinin kesileceğini sandığın o “dost” dediklerin, hayatın rüzgarı biraz sert estiğinde ya da kendi yolları çiçeklendiğinde seni bir toz tanesi gibi zihninin gerisine süpürüverir.
Unutuşun Sessizliği
Dost bildiklerinin çabuk unutması, aslında bir nefret belirtisi değildir; çoğu zaman derin bir vefasızlık ve öncelik değişimidir. Paylaşılan onca anı basit bir zaman aşımıyla silinip gider.
• Zamanın Testi: Gerçek dostluk, mesafe ve sessizlikle sınanır. Unutanlar, aslında o bağı hiçbir zaman kalplerine düğümlememiş, sadece iliklerine teyelleyip geçmiş olanlardır.
• Hayal Kırıklığı: İnsanı en çok yaralayan şey yoklukları değil, senin hala hatırladığın bir karede onların seni çoktan “eski bir tanıdık” rafına kaldırmış olmasıdır.
“Vefa, sadece bir semt adı değil; bir insanın karakterinin imzasıdır. Çabuk unutanlar, aslında kendi hikayelerinde sana hiç yer açmamış olanlardır.”
Netice itibarıyla, gidenlerin ve çabuk unutanların ardından yas tutmak yerine, o boşalan sandalyelere seni gerçekten olduğun gibi hatırlayacak, zamanın aşındıramayacağı insanları davet etmek gerekir. Çünkü hayat, hatırlanmaya değer olmayanlar için üzülmek için çok kısa.
****
Vefa Bu Kadar mıydı?
Birlikte yürünen o uzun yollar,
Sanki hiç geçilmemiş gibi…
Hani o verdiğimiz sarsılmaz sözler,
Hiç söylenmemiş gibi…
Bir zamanlar can olan dostlar,
Şimdi birer yabancı gibi uzak.
Meğer hayatın akışında unutmak, Hatırlamaktan çok daha kolaymış.
Ne bir sitemim var ne de bir ahım,
Sadece şaşkınım bu sessizliğe.
Onca yaşanmışlık, onca anı,
Sığar mıydı bir kalemde silinmeye?
Yine de sağ olsun geçmişin izi,
Herkes kendi yolunda, kendi ışığında. Anladım ki; bazı dostluklar sadece,
Günün birinde unutulmak içinmiş.
Mr. Biri
(Havadan sudan yazılar)
