YAĞMURDAN SONRA…
Gök gürültüsü uzaklara çekilmiş, son damlalar pencereden usulca süzülüyordu. Yağmur durmuştu ama havada hâlâ taze bir serinlik, toprakta ise o eşsiz koku vardı. İnsan bazen sadece susup doğanın dilini dinlemek ister ya, işte o anlardan biriydi. Gökyüzüne kaldırdım başımı ve oradaydı… Gökyüzünün ince bir tebessümü gibi, renklerin dans ettiği bir gökkuşağı.
Kırmızıdan mora kadar uzanan bu renkli köprü, sanki umutla karılmış bir masal gibiydi. Yağmurun ardından doğan bu güzellik, her fırtınanın sonunda bir aydınlık olacağını hatırlatıyordu. Belki de gökkuşağı, doğanın en sessiz ama en anlamlı sözlerinden biriydi: “Geçer…”
Neler geçmedi ki…
Yağmur damlaları süzülürken camda, göz ucuyla baktım, yan masada ki iki gencin pür dikkat izlerken gökyüzünü içten içe gülümsemeleri vurmuştu yüzlerine.
Çünkü gökkuşağı sadece renk değil, bir hatırlatmaydı. Ne kadar kararsa da gökyüzü, güneş mutlaka bir yerden tekrar doğar.
Mr. Biri
(Havadan sudan yazılar)
