BİR PAPATYA
DÜNYAYI GÜZELLEŞTİRİR..
Bir beyazlık ki, dokunduğu her yeri arındırır, sanki gökyüzünden düşmüş, küçük birer kar tanesi. Oysa toprağın rahminden, sabırla boy atar, Kırların, bayırların, kimsesizliğine en latif avuntusu.
Papatya… Adı bile bir meltem fısıltısı. Sarı bir altın damlası, ortasında güneşi saklar; Etrafında gelinlik gibi dizilmiş bembeyaz taç yapraklar. Ne bir gösteriş derdi var, ne de mağrur bir duruş; Sadece olduğu yeri, bir anda cennete çeviriş.
Sanki yeryüzüne inmiş bir saflık yemini, her yaprağı, umudu fısıldar rüzgâra: “Seviyor, sevmiyor” oyunlarına bile razı, Çünkü bilir; sevmek de, sevilmek de kaderdir.
Bir yol kenarında, taşa tutunmuş bile olsa, Yine de başını nazlı nazlı yukarı kaldırır. Kendi küçük dünyasında, en büyük mucizeyi yaşatır, Ve der ki; “Güzellik, sadelikte gizlidir.”
Bir çocuk masumiyeti, bir ilkbahar tebessümü… Sen varsın diye papatya, bu dünya daha yaşanılır. Sen açtın diye, yalnız toprak bile şiir fısıldar; Sen, bulunduğun yeri güzelleştiren, sessizliğin en asil çığlığısın papatya..
Mr. Biri
(Havadan sudan yazılar)
