KAHVEM ve GÜNBATIMI..
Kahvemin dumanı havada usulca süzülürken, gün batımının o son, kızıl parıltısı gökyüzünü boyuyordu. Kahve fincanımı dudaklarıma değdirdiğim an, o tatlı acı, içimdeki huzursuzluğu da alıp götürdü sanki.
Aklımdan neler mi geçti?
Önce, günün telaşı, bitirilmesi gereken işler…
Sonra, tuhaf bir şekilde, o koşturmacanın ne kadar anlamsız olduğu.
Geriye dönüp baktığımda hatırlayacağım şeylerin, o ‘halledilmesi gerekenler’ listesi değil, tam da bu an olduğu idrak ettim: Kulağımdaki hafif rüzgarın sesi, elimdeki sıcaklık, ve o alev rengi gökyüzü.
Yaşamımım kısa metrajlı bir film şeriti gibi geçip giderken düşüncelerim de, nedensizce, anlık bir flaş gibi çaktı zihnimde.
Basit bir neşe anı. Ardından, en sevdiğim insanların yüzleri, onlarla paylaştığım kahkahalar…
Bir an için, her şeyi yavaşlattım. “Şu an, her şey yerli yerinde” diye düşündüm.
Ne geçmişin pişmanlığı, ne de geleceğin kaygısı… Sadece, kahve, gün batımı ve hafif bir huzur.
O müthiş ressam tablosunu çizerken gökyüzüne, içimde de bir şeyler yerine oturdu.
Aslında, aklımdan geçenler büyük felsefi düşünceler değildi; sadece hayatın ne kadar basit ve güzel olabileceğinin küçük, sıcak bir hatırlatmasıydı. Ve bunun için, yalnızca bir fincan kahve ve bir gün batımı yetti.
Mr. Biri
(Havadan sudan yazılar)
