Gökyüzü, günün son perdesini indirirken ağır ağır kararırken, ince bir yağmur tül gibi inmeye başladı.
Her damla, asfaltta ve pencerelerde anlık, pırıltılı daireler çiziyordu.
Tam o anda, batı ufkunda bulut
arın aralanan aralığından,
dev bir fırça darbesi gibi günbatımının ateşi süzüldü.
Islak dünyanın aynasında, turuncu, pembe ve morun binbir tonu dans ediyordu.
Yağmur, bu görkemli vedanın renklerini dağıtıp yumuşatarak, havada yıkanmış bir sessizlik ve tazelik hissi bırakıyordu.
Ne muazzam bir tezat: Hüzünlü bir veda ile yıkanan bir başlangıç. Gökyüzü ağlarken bile, en güzel renklerini sergiliyordu.
Mr. Biri
