Birini sevdiğimizi söylüyoruz.
Ama aslında onu mu seviyoruz, yoksa o kişiyle birlikte kendimizi mi?
Bu soruyu sorduğumuzda, Platon’un “sanı” ve “bilgi” ayrımına takılırız. Sanmak, duyuya bağlıdır; geçici ve gölgelidir. Bilmek ise, değişmez olana yöneliktir. Sevgi hangisine yakındır?
Sanırım çoğumuz sevdiğimizi sanıyoruz.
Çünkü sevgi sandığımız şeyin içinde korkular var, alışkanlıklar var, beklentiler var.
Kaybetme korkusunu sevgi zanneden bir yürek, gerçekten sevebilir mi?
Birini sevdiğini bilmek, sevmek için yeterli mi?
Bazen birini sevdiğimizi biliyoruz ama ona zarar veriyoruz.
Demek ki bilmek, tek başına bir yeterlilik değil.
Çünkü sevmek, yalnızca bir düşünce değil; bir varoluş biçimi.
Ve burada aşk devreye giriyor.
Aşk, çoğu zaman sevginin yoğunlaşmış hali gibi görünür.
Yakıcı, coşkulu, baş döndürücü…
Ama geçici.
Geçici olduğu için “heves” deyip geçiyoruz.
Oysa aşk, sevginin kapısını aralayabilir — eğer dönüşürse.
Peki ya saygı?
Saygısız bir sevgi, kendi benliğine karışmış bir egodur.
Aşksız bir saygı ise, duyarsız bir mesafe.
Bu yüzden sevgi, saygıyla var olur.
Ama saygı da, sevgiyle sıcaklık kazanır.
Bir de işin ihtiyaç boyutu var.
Sevgiye ihtiyaç duymak, insani bir gerçek.
Ama eğer sevgi bir ihtiyaçsa — o zaman sevdiğimiz kişi, bir ihtiyaç nesnesi olur.
Ve ihtiyaçlar doyduğunda ya da kesildiğinde, o kişi de gözden düşer.
Sevgi böyle bir hesap mı?
En sarsıcı sorulardan biri şu:
Sevgi gerçek mi, sahte mi?
Gösterilen her sevgi, hissedilen midir?
Paylaşılan her “seni seviyorum”, gerçekten bir sevme hali midir?
Bazen sevgisizliğin içinde bir sevgi görünür.
İnsan, sevdiğini zannederken aslında kendi yalnızlığına bir isim veriyordur.
O zaman ortaya bir tür yalancı sevgi çıkar: Görünüşte sevgi, özde eksiklik.
Belki de mesele şudur:
Sevgi bir duygu değildir, bir olma halidir.
Kendini bilmeyen, başkasını bilebilir mi?
Kendini sevmeyen, başkasını gerçekten sevebilir mi?
Tüm bu sorularla birlikte anlıyoruz ki, sevmek kolayca kurulan bir cümle değil.
O, yaşandıkça anlaşılan; sorgulandıkça derinleşen bir hal.
Ve belki de gerçek sevgi, bildiğini sandığın değil; bilmeye cesaret ettiğindir.
