“Baskıyla başarı gelir mi?”
“Eyvah, yenilirsek ne yapacağız?”
İşte takımın zihnine yerleşen ilk cümle bu olunca, sahaya çıkan futbolcuların özgüvenle oynamasını nasıl bekleyebiliriz?
Sonra da eleştirilere kızıyoruz.
Oysa biraz durup düşünmek gerekiyor. Bu baskı ortamını kim oluşturdu?
Siyasetçilerin açıklamaları, federasyonun beklentileri, medyanın bitmeyen gündemi, taraftarın sabırsızlığı… Herkes omuzlara biraz daha yük bindiriyor. Sonra da sahada rahat oynayamayan futbolcuları suçluyoruz.
Oysa sporun doğasında kazanmak da var, kaybetmek de.
Ancak biz, daha turnuva başlamadan takımın üzerine öyle bir baskı kuruyoruz ki futbolcular sahaya rakipten önce korkularıyla çıkıyor. Maç boyunca akıllarının bir köşesinde hep aynı soru dönüp duruyor:
“Ya kazanamazsak?”
Böyle bir psikolojiyle başarı gelir mi?
Federasyonda, yönetimde ya da karar mekanizmalarında bu tabloyu gören, öngören kimse yok mu?
Bizler millî takımı desteklemeye çalışırken, acaba farkında olmadan zarar mı veriyoruz diye soran yok mu?
Çünkü destek ile baskı arasındaki çizgi bazen çok ince oluyor.
Unutulan bir gerçek var:
Millî takım sahaya tek başına çıkmıyor. Karşısında da emek veren, hazırlanan ve kazanmak isteyen bir rakip bulunuyor. Onların da hedefleri, planları ve mücadeleleri var.
Futbol sadece istemekle kazanılan bir oyun değil. Bazen iyi oynarsınız, kaybedersiniz; bazen kötü oynarsınız, kazanırsınız. Ama sürekli korkuyla, endişeyle ve baskıyla oynayan bir takımın başarılı olması çok zordur.
Belki de artık şunu sormanın zamanı gelmiştir:
Biz gerçekten millî takımı destekliyor muyuz, yoksa beklentilerimizin ağırlığı altında ezilmesine mi neden oluyoruz?
Çünkü sahaya umutla çıkan takımlar başarıya yaklaşır. Korkuyla çıkanların ise çoğu zaman hikâyesi hüsranla biter.
