Çamur da Yoruldu
Kötü gazetecilik tüm hızıyla devam ediyor.
Ekranlarda, köşelerde ve sosyal medyada aynı telaş hâkim. Kimileri “butlan” tartışmaları üzerinden aynı söylemleri tekrarlıyor; kimileri de yeni oluşumların önünü kesmek için adeta seferber olmuş durumda.
Gazeteci olmak bir siyasetçiyi sevmek veya sevmemek değildir. Biz bir işe giderken, karşımıza sevdiğimiz veya sevmediğimiz bir siyasetçi çıkarsa diye gitmiyoruz. Orada ki haberi toparlamak kurumumuza ulaştırmak hepsi bu.. Maalesef bugün, acayip bir biat gazeteciliği oluştu. Kime yarar kime yaramaz onu bilemeyiz. Bugün alkışlayan yarın başına neler gelecek bilemez. Kaldı ki, bunun örnekleri geçmişte çok gördük. Çoğu ya kaçtılar ya da tutuklu. Çünkü mesleği kendi çıkarları menfaati için kullandılar.
Oysa bir oy kullanma hakkın var gider kullanırsın. Gazetecilik bir meslektir. Sana verilen işi yaparsın. Bir partiye biat etmek zorunda değilsiniz. Mesleği başka amaçla kullanmak ne meslek ettiğine, ne de o işi yapanların onuruna yakışır . Kendini de kullandırmazsın. Gazeteci doğruları yanlışları halka en yalın şekilde ulaştırmaktır. O’nun görevi budur.
Amaç belli: Çamur atmak, algı oluşturmak ve seçmenin kafasını karıştırmak.
Oysa unutulan bir gerçek var: Adalet.
İlahi adaletin er ya da geç tecelli edeceğine inanan milyonlar var. Belki de bu yüzden aklıma hep şu cümle geliyor:
“Çamur bile yoruldu artık. ‘Ben çamurum ama siz benden de çamursunuz’ diye isyan edecek hâle geldi.”
Bugün çamur, yalnızca bir köşe yazısında değil; televizyon ekranlarında, sosyal medya hesaplarında ve her fırsatta yapılan siyasi yorumlarda karşımıza çıkıyor. Sabah, akşam aynı dili kullananların telaşı ise dikkat çekiyor.
Toplumun hafızasında yer etmiş bir söz vardır:
“Allah’ın sopası yok.”
Bu söz, kötülük yapanın ya da adaletsizlik edenin yaptıklarının karşılıksız kalmayacağını anlatır. Hesap bazen hemen görülmez ama zaman, en büyük hakemdir.
Yıllarını bu mesleğe vermiş biri olarak sayısız seçim gördüm. İktidarlar değişti, partiler yükseldi, partiler geriledi. Seçmen zaman ,zaman küstü, zaman, zaman umutlandı. Ama bir partinin kendi içinden bu ölçüde yıpratıldığına, kendi mensupları tarafından bu kadar sert biçimde hedef alındığına çok az tanık oldum.
Televizyon ekranlarını dolaşarak kendi partisini eleştiren, seçmenini hayal kırıklığına uğratan örnekler elbette oldu. Ancak bugün yaşanan tablo, birçok seçmenin yalnızca kırgın değil, aynı zamanda öfkeli olduğunu gösteriyor.
Türk siyasetinin uzun tarihinde pek çok lider geldi geçti. Her biri farklı izler bıraktı. Bugün yaşanan gelişmelerin nasıl değerlendirileceğine ise en sonunda tarih karar verecek. O tarih, yaşananları kendi belgeleri ve tanıklıklarıyla yazacaktır.
Sevgi ve saygılarımla,kalın sağlıcakla.
