Hoş geldiniz…
İsmim Nedim, mekânın sahibiyim. Mertay’ı da kardeşim gibi severim.
Bi kere bu camiye girmişim; imam değilim, müezzin değilim. Ha ön saf, ha arka saf benim için hiç fark etmiyor.
Yeter ki kıbleyi şaşırmayalım.
İnsan bazen bulunduğu safı makam zannediyor. Ön tarafa geçince imam olduğunu, iki kişiyi arkasına alınca cemaatin sahibi olduğunu düşünüyor. Hâlbuki saf dediğin dümdüzdür. Kimsenin omzu ötekinden yüksek değildir.
Hayatınız boyunca hiç sarsıntı yaşamazsınız umarım.
Çünkü bazı depremler fay hattında değil, insanın içinde oluyor. Öncüsü geçiyor, artçısı yıllarca sürüyor. Bina ayakta kalıyor belki ama insanın içindeki eşyalar bir daha eski yerine oturmuyor.
50 yılı aşmış ömrümün 40’ta 1’ini zekât niyetine benden aldılar.
Boşu boşuna geçen üç beş yıl…
Sonra dönüp bakıyorsun; mesele kaybettiğin yıllar da değilmiş. İnsan bazen kendi elleriyle ömrünü başkalarının ayaklarının dibine seriyor. Daha kötüsü, üzerine basanların kendisini bir şey zannetmesine de müsaade ediyor.
Sonra insanın aklına ister istemez o mühim soru geliyor:
Eyyy atayizler! Madem Allah yok, peki benim belamı kim veriyor kuzum?
Neyse…
Gelelim bizim meşhur teşkilatçılık meselesine.
Yıllarca “benim teşkilatçılık anlayışım”, “senin teşkilatçılık anlayışın” diye diye teşkilatçılığın anasını ağlattık.
Hâlbuki teşkilatçılığın seninkisi, benimkisi olmaz.
Usulü olur.
Ahlakı olur.
Hiyerarşisi olur.
Vefası olur.
Vazifesi olur.
Hepsinden önemlisi nefse rağmen yapılması olur.
Nefsine müdahil olamayanın teşkilata nizam vermeye kalkması, pusulası olmayan adamın kafileye yol tarif etmesine benzer.
Vazifesini yerine getirmekte zaaf gösterenler, bulunduğu makamın gerektirdiği bilgiye ve tecrübeye sahip olmayanlar, bir müddet sonra kendi eksiklerini kabul etmek yerine yeni bir “teşkilatçılık anlayışı” icat ediyorlar.
Çünkü insan yapamadığı şeyin usulünü değiştirmeyi, kendi yetersizliğini kabul etmekten daha kolay buluyor.
Bir farizayı yerine getirmeye erinen insanın zamanla o farizayı tartışmaya başlaması gibi…
Önce yapamaz.
Sonra küçümser.
En sonunda yanlış olanın kendisi değil, kaide olduğuna inanır.
Teşkilatçılıkta da hastalık tam burada başlıyor.
Dün “Lider–Doktrin–Teşkilat” diye göğsünü gere gere yürüyen adam, bugün şahsi hesabına dokunulduğunda teşkilatı kendi nefsine göre yeniden tarif etmeye başlıyor.
Koltuk hizmet aracıyken saltanata, görev emanetten ganimete dönüşüyor.
Sonra bir bakıyorsunuz;
Teşkilata sırtını verenlerle, teşkilatın sırtına binenler aynı cümleleri kuruyor.
Aradaki farkı anlamak için lafa değil, yükün kimin omzunda olduğuna bakacaksınız.
Ben mi?
Başa döneyim:
Bi kere bu camiye girmişim.
İmam değilim.
Müezzin değilim.
Ön safmış, arka safmış zerre umurumda değil.
Ama kıbleyi değiştirenin arkasında da namaza durmam.
Hele dün kıbleyi başka tarafta gösterip bugün ön safta yer kapmak için dirsek atanların arkasında hiç durmam.
Çünkü bazıları teşkilata hizmet etmez; teşkilatın kendisine hizmet etmesini bekler. Makamdayken sadakatten bahseder, makam gidince ilk işi sadakatin tarifini değiştirmek olur. Dün eleştirdiğinin bugün yanında fotoğraf verebilmek için yıllarca savunduğu her şeyi üç dakikada unutur.
Bunların hafızası zayıf değildir.
Menfaatleri kuvvetlidir.
Dün “yanlış” dediğine bugün “doğru” diyorsa fikri değişmiş olabilir. Buna kimse bir şey demez.
Ama dün yanlış dediğinin sandalyesine oturunca birdenbire doğruyu keşfetmişse, orada değişen fikir değildir.
Oturduğu yerdir.
Biz yıllarca teşkilatçılığı, insanları basamak yapıp yukarı çıkmak zannedenlerle aynı koridorlarda yürüdük. Kimi sırtımıza bastı, kimi omzumuza tutundu, kimi de yukarı çıktıktan sonra aşağıya bakıp bizi tanımadı.
Canları sağ olsun.
Biz aşağıda kalmış olmayız.
Onlar nereden çıktıklarını unutmuş olurlar.
Makam değişir.
Yönetimler değişir.
İsimler değişir.
Bugün ön safta duran yarın ayakkabılarını arar.
O yüzden kimse oturduğu koltuğun yüksekliğini kendi boyu zannetmesin.
Koltuk çekildiğinde herkesin gerçek boyu ortaya çıkar.
Lider – Doktrin – Teşkilat bizim için günlük menfaatlerin değil, yıllardır taşıdığımız bir şeref düsturunun adıdır.
Şeref düsturu da hava durumuna göre giyilip çıkarılan yağmurluk değildir.
İnsan ellisinden sonra bir şeyi çok iyi öğreniyor:
Ömrünün 40’ta 1’ini zekât diye verebilirsin.
Paranı kaybedersin, yeniden kazanırsın.
Makamını kaybedersin, belki yeniden gelirsin.
Dostunu kaybedersin, acısını çekersin.
Ama karakterinin zekâtı olmaz.
Onu makam uğruna dağıtmaya başladıysan geriye kendine ayıracak hiçbir şey kalmaz.
Ve unutmayın:
Saf değiştirmek kolaydır.
Kıble değiştirmek de mümkündür.
Ama insan aynaya baktığında kendi yüzünden kaçamaz.
Hadi şimdi okuyup dağılalım.
Unutmadan İnsan, düşmanıyla değil; hasedine teslim olduğunda kaybeder.
Dip notumuza gelelim; Siz siz olun, sizi seven insanı üzmeyin. Ahını almayın. Başınıza sarmayın. Hatta direnirken de gülümsemeyi bırakmayın. Rabbim ben ve alayınızın hayatında ki tüm eksiklikleri tez zamanda doldursun. Saygı ve hürmetle büyük küçük demeden alayınızın ellerinden öperim…
“Okuyucular üzülmesin, çünkü; Bozkurtlar dirilecektir.”
Evet unutmadan; Cesaret Bulaşıcıdır…
10 kuruşluk pul ve imza…
