AY IŞIĞI, ZAFER, KONGRE VE AYRILIK..:

AY IŞIĞI, ZAFER, KONGRE VE AYRILIK…

İnsanlara sövmekten başka fikri olmayanlar, fikrin hürriyetini değil; insanlara sövmenin hürriyetini istiyorlar.

Fikir sahibi olmak zahmetlidir çünkü. Okumak, düşünmek ve bazen de “yanılmışım” diyebilmek gerektirir.

Sövmek daha kolaydır. Bir telefon, biraz cehalet ve taşıyamayacağınız kadar özgüven yeter.

Güvendiğin insanlardan şüphe etmek acı; yüzüne gülüp arkandan konuştuklarını bilmek daha acı. Ama en acısı, senin hiçbir şeyden haberin olmadığını sanıp kendilerini akıllı zannetmeleri.

Oysa bazen insan her şeyi bilir; sadece bildiğini belli etmez. Çünkü bazılarını yüzleşerek değil, susup seyrederek tanırsın.

Beethoven’ın Ay Işığı Sonatı hakkında meşhur bir hikaye anlatılır.

Rivayete göre görme engelli genç bir kız için piyanonun başına oturur ve ay ışığının vurduğu odada o eşsiz melodi doğar. Hikayenin tarihi gerçekliği tartışmalıdır ama verdiği ders güzeldir:

Bazı insanlar göremez ama hisseder. Bazıları ise gözleri açık olduğu halde karşısındakini göremez.

İnsan ilişkileri de biraz böyle.

Seversiniz. Kıymet verirsiniz. Kusurunu örtersiniz. Herkes giderken yanında kalırsınız.

Sonra bir gün anlarsınız ki sizin “vefa” dediğinize o “mecburiyet”, sizin “sevgi” dediğinize “zayıflık” demiş.

İşte o saatten sonra ayrılık kaybetmek değildir.

Bazı insanlardan ayrılmak, insanın kendisine yeniden kavuşmasıdır.

O yüzden siz siz olun; kendinizden başka kimseye hak ettiğinden fazla anlam yüklemeyin.

İlla bir şey sevecekseniz Müslüm Baba’yı sevin. Ali Kınık’ı, Halil Sezai’yi, İrem Derici’yi sevin.

Gidin kedi sevin, köpek sevin, çiçek sevin, dağı, taşı, toprağı sevin. Türk kahvesi sevin. Yaradana daha fazla bağlanın. Sahipsiz mezar taşlarını sevin. Ağacı, toprağı, denizi sevin…

Mezar taşı hiç değilse üzerinde kimin yattığını saklamıyor.

İnsan öyle mi?

Toplum içinde hiçbir sıfata ulaşamamış bazı insanımsılar, siz iki kere değer verince üçüncüde kendilerini bir bok zannediyor; dördüncüde size hükmetmeye kalkıyorlar.

Varsın yollar ayrılsın.

Her giden eksiltmez insanı. Bazıları giderken yükünüzü de beraberinde götürür.

Dün de Akatlar’da MHP İstanbul 15. Olağan İl Kongresi vardı.

Volkan Yılmaz yeniden İl Başkanı seçildi; fakat yeni dönem yenilenmiş bir yönetim kadrosuyla başladı.

Siyasetin ve teşkilatçılığın belki de en zor kabul edilen gerçeği budur:

Davalar bakidir, görevler geçicidir.

Bir listede olmak şeref olabilir. Bir sonraki listede olmamak ise şerefsizlik değildir.

Mesele, adınız listede yokken de aynı yerde durabiliyor musunuz?

Çünkü teşkilatçılık, adının karşısına unvan yazıldığında başlayan bir meslek değildir.

Makam varken “Başkanım!” diye koşup, makam gidince telefon rehberinden isim silenleri çok gördük.

Doğru, bakış açısına göre değişebilir; gerçek ise tektir ve kimsenin fikrine ihtiyaç duymaz.

Asıl ülkücülük; koltuğun varken yanında duranlarla değil, koltuğun yokken senin nerede durduğunla ölçülür.

Volkan Yılma dün sadece bir yönetim listesi değiştirmedi. Yeni bir dönem başlattı.

Kimi devam etti, kimi görevi devretti, yeni arkadaşlar sorumluluk aldı.

Olması gereken de budur.

Çünkü yenilenmeyen teşkilat yorulur; hiç ayrılık yaşamayan yapı ise zamanla aile değil, akraba şirketine döner.

Görevden ayrılmak başka şeydir, davadan ayrılmak başka.

Liste dışında kalınca ülkücülüğü bitenin, ülkücülüğü zaten liste kadardır.

Bugün ise 30 Ağustos…

104 yıl önce bu millet kendisine biçilen kefeni yırtıp attı.

Zafer bazen düşmanı yenmektir. Bazen yeniden başlamaktır. Bazen de artık yürümemesi gerekenlerle vedalaşabilmektir.

Hayatta da, siyasette de, ikili ilişkilerde de böyledir.

Kiminle yürüyeceğini bilmek kadar, kimden ayrılacağını bilmek de karakter meselesidir.

Gidene “Neden gittin?” diye sormayı bıraktığım yaştayım.

Kalmak isteyen zaten bahane aramaz. Gitmek isteyen içinse dünyanın bütün Beethoven sonatlarını çalsanız nafile…

Duymak istemeyene Ay Işığı bile gürültüdür.

Velhasıl;

Gidenlere selametle…
Yeni görevlere başarıyla…
Görevi devredenlere emekleri için teşekkürle…

Ve makama değil, davaya bağlı kalanlara Başbuğ selamıyla.

30 Ağustos Zafer Bayramımız kutlu olsun. 🇹🇷

Beni beğenmeyenlerin de inşallah rüyalarına girerim.

Gerçi onların asıl kâbusu beni rüyalarında görmek değil;

Uyandıklarında hâlâ burada olduğumu görmek.

Hadi o zaman okuyup dağılalım.

Unutmadan İnsan, düşmanıyla değil; hasedine teslim olduğunda kaybeder.

Dip notumuza gelelim; Siz siz olun, sizi seven insanı üzmeyin. Ahını almayın. Başınıza sarmayın. Hatta direnirken de gülümsemeyi bırakmayın. Rabbim ben ve alayınızın hayatında ki tüm eksiklikleri tez zamanda doldursun. Saygı ve hürmetle büyük küçük demeden alayınızın ellerinden öperim…

“Okuyucular üzülmesin, çünkü; Bozkurtlar dirilecektir.”

Evet unutmadan; Cesaret Bulaşıcıdır…

10 kuruşluk pul ve imza…