Galiba Dünya da Çok Yoruldu
Gece yarısı…
Saat ilerlemiş, herkes kendi uykusuna çekilmiş. Ortalık sessiz. Ama insanın kafası nedense hiç susmuyor. Bir iki kelime derken peş peşe aktı yazı…Hemen not aldım telefonun not defterine..
İşte böyle bir gecede, kafamda deli sorular dolaşmaya başladı.
Beni de yazar yaptınız arkadaş 
Neyi paylaşmıyoruz?
8 milyardan fazla insan aynı dünyada yaşıyoruz.
Aynı gökyüzünün altında, aynı havayı soluyor, aynı güneşe bakıyoruz.
Peki neden bu kadar ayrışıyoruz?
Neden birbirimize bu kadar yabancılaşıyoruz?
Neden dünya, insanların huzur içinde yaşayacağı bir yer olmaktan çıkıp güç, para ve çıkarların yarıştığı bir arenaya dönüşüyor?
Dünya da yoruldu.
Her şeyin para ile ölçüldüğü bir düzen…
En zengin maden yataklarının yine zenginlere verildiği, o zenginliklerin üzerinde yaşayan insanların ise üç beş dolara muhtaç bırakıldığı bir dünya…
Çıkar, menfaat, makam, mevki ve para uğruna her şeyin yapılabildiği bir dünya.
Dünya da yoruldu.
Siyasetçilerin eline düşen bir dünyada insanlar zengin-fakir, siyah-beyaz, bizden-onlardan diye ayrıştırılıyor.
Oysa hepimiz aynı Dünya’nın üzerindeyiz.
Aynı yağmur yağıyor üzerimize.
Aynı deprem sallıyor hepimizi.
Aynı savaşın dumanı, sınır tanımadan gökyüzüne yükseliyor.
Ama biz hâlâ birbirimizi ayırmanın peşindeyiz.
Neredeyse siyasetten başka konuşacak bir şeyimizin kalmadığı bir dünyaya doğru gidiyoruz.
Fikirler, düşünceler, ideolojiler yerini kişisel çıkarlara bırakıyor.
Siyaset halka hizmet etmekten çıkıp makam, güç ve iktidar mücadelesine dönüşüyor.
Ve insanın aklına ister istemez şu soru geliyor:
Biz ne zaman bu hale geldik?
Savaş kimin kararı?
Her şey, dünyayı yöneten birkaç liderin iki dudağının arasında.
Savaş çıksın mı?
Çıkmasın mı?
Savaş bitsin mi?
Bitmesin mi?
Bir imza…
Bir açıklama…
Bir karar…
Ve milyonlarca insanın hayatı bir anda değişebiliyor.
Savaşı çıkaranlar çoğu zaman güvenli odalarında otururken, çocuklar annelerini, anneler çocuklarını kaybediyor.
Evler yıkılıyor.
Şehirler yok oluyor.
Hayatlar yarım kalıyor.
Sonra biz buna “siyaset” diyoruz.
Gerçekten siyaset mi bu?
Yoksa insanlığın en büyük çaresizliği mi?
Para mı, insan mı?
Ömrü boyunca çalışsa bile elde edemeyeceği servete tek bir insanın sahip olduğu bir dünya…
Bir tarafta milyarlarca dolarlık servetler.
Diğer tarafta çocuğuna bir öğün yemek götürmek için mücadele eden insanlar.
Bir tarafta israf.
Diğer tarafta açlık.
Bir tarafta güç.
Diğer tarafta çaresizlik.
Düne kadar kim olduğunu bile bilmediğimiz insanların bir anda milyarlarca dolarlık servetlere sahip olduğunu görüyoruz.
Ve yine kafamda deli bir soru:
Bu kadar büyük servet nasıl kazanılıyor?
Ama bu soruyu sormak bile bazen insanı rahatsız ediyor.
Çünkü güçlü olanın daha güçlü olduğu, güçsüzün ise sesini duyurmakta zorlandığı bir düzen kurulmuş.
Haklı olanın bile kendisini savunmak zorunda kaldığı bir dünya…
Dünya da bundan yoruldu.
Doğa artık susmuyor
Rant uğruna bilinçsiz yapılaşmalar…
Göğü delen gökdelenler…
Betona teslim edilen şehirler…
Yok edilen ormanlar…
Katledilen hayvanlar…
Maden uğruna delik deşik edilen dağlar…
Kirletilen denizler…
Ve değişen iklim.
Buzullar eriyor.
Denizler yükseliyor.
Seller şehirleri yutuyor.
Kuraklık büyüyor.
Depremler oluyor.
Şehirler yıkılıyor.
Sonra yeniden aynı hataları yapıyoruz.
Her felaketin ardından birkaç gün konuşuyor, sonra unutuyoruz.
Çünkü hafızamız kısa, çıkarlarımız uzun.
Oysa doğa hiçbir şeyi unutmuyor.
Belki de Dünya’nın bize verdiği bütün bu işaretler birer uyarı.
“Yeter artık.”
Belki Dünya’nın söylemeye çalıştığı tek şey bu.
Dünya bizim değil
Belki en büyük yanılgımız burada.
Dünyanın sahibi olduğumuzu sanıyoruz.
Oysa değiliz.
Biz Dünya’nın sahibiyiz diye davranıyoruz.
Oysa sadece misafiriyiz.
Milyarlarca yıldır var olan bu gezegende birkaç on yıllık ömrümüz var.
Sonra gidiyoruz.
Ama giderken ardımızda ne bırakıyoruz?
Beton…
Kir…
Savaş…
Yoksulluk…
Adaletsizlik…
Yok edilen ormanlar…
Ve birbirine düşman edilmiş insanlar…
Galiba Dünya çok yoruldu
Bütün bunları düşününce insanın aklına tek bir cümle geliyor:
Galiba Dünya gerçekten çok yoruldu.
Belki Dünya artık daha fazla para istemiyor.
Daha fazla savaş istemiyor.
Daha fazla gökdelen, daha fazla maden, daha fazla beton istemiyor.
Belki biraz adalet istiyor.
Biraz vicdan…
Biraz merhamet…
Biraz paylaşma…
Biraz insanlık…
Belki de Dünya bizden çok basit bir şey istiyor:
İnsan kalmamızı.
Gece yarısı kafamda dolaşan deli soruların cevabını bilmiyorum.
Belki hiçbir zaman da bilemeyeceğim.
Ama bildiğim bir şey var:
Dünya yoruldu.
Hem de çok yoruldu.
Ve belki de artık sıra bizde…
Dünya’yı dinlemekte.
CK
