BEN ARTIK İNSANLARIN NE SÖYLEDİĞİNDEN ÇOK, NE ZAMAN SÖYLEDİĞİNE BAKIYORUM…
La sizin tecrübe dediğiniz şeyin aslında insan kel kalınca hayatın tarak vermesi olduğunu öğrendim.
İnsan yaş aldıkça akıllanmıyor aslında; sadece aynı duvara ikinci kez toslamamak için biraz yavaşlıyor.
Eskiden her söylenene cevap verirdim.
Şimdi bazılarını okuyup geçiyorum.
Olgunlaştığımdan değil…
Muhatabın kapasitesini tecrübe ettim.
Mesela bu hafta Özgür Özel, Fatih Sultan Mehmet’in İstanbul’u 1483’te fethettiğini söyledi.
Olur öyle…
Neticede arada sadece otuz yıl var.
Ufak bir problem daha var yalnız:
Fatih 1481’de vefat etmiş.
Yani hesaba göre adam rahmetli olduktan iki yıl sonra kalkmış, surların önüne gelmiş ve İstanbul’u fethetmiş.
Biz bugüne kadar Fatih’in karadan gemi yürüttüğünü biliyorduk; meğer tarih kitaplarının yazmadığı daha büyük bir mucizesi varmış.
Sonra uyarınca 1453 diye düzeltti.
İşte burada insan susmayı öğreniyor.
Çünkü bazı yanlışları düzeltmek için tarihçi olmaya gerek yok; ilkokulu bitirmiş olmak yeterli.
Ama memleket gündemi öyle bereketli ki, daha Fatih’i mezarından çıkarıp İstanbul’u ikinci kez fethettirmelerinin şaşkınlığını atamadan önümüze Kurişler dosyası geldi.
Alihan Kuriş ve beraberindeki onlarca kişi hakkında yürütülen soruşturma…
Suç örgütü iddiası, mal varlıkları, para trafiği, dolandırıcılık ve aklama suçlamaları…
Memlekette bazı yapılar önce “maneviyat” diye kapıyı açıyor, sonra dosyayı okuyunca insan ister istemez hesap makinesini çıkarıyor.
Eskiden böyle haberlere şaşırırdım.
Artık şaşırmıyorum.
İşte buna tecrübe diyorlar.
Memlekette de durum pek farklı değil.
Yıllarca “devlet şöyle yapmalı, devlet böyle yapmalı” diye devlete akıl verenlerin bir kısmı, devlet yıllardır kan döken terörü bitirmek için başka bir yöntem deneyince bu defa:
“Devlet ne yapıyor?” diye ayağa kalktı.
Terör devam ederken: “Niye bitiremiyorsunuz?”
Bitirmek için yol açılınca: Niye böyle bitiriyorsunuz?”
E kardeşim…
Terörü size mi beğendireceğiz, bitirecek miyiz? Elbette soracağız.
Elbette şehidimizin hukukunu, gazimizin onurunu, milletimizin vakarını gözeteceğiz.
Elbette kimsenin dün döktüğü kanı bugün birkaç güzel cümleyle unutturmasına müsaade etmeyeceğiz.
Ama devlet aklıyla mahalle kahvesi öfkesi arasındaki farkı da bileceğiz.
Çünkü devlet bazen yumruğunu masaya vurur, bazen masayı kurar.
Mesele masada kimin oturduğundan çok, masadan kimin istediğini alarak kalktığıdır.
Ben artık insanların ne söylediğinden çok, ne zaman söylediğine bakıyorum.
Dün sustuğu şeye bugün bağırıyorsa…
Dün alkışladığına bugün sövüyorsa…
Dün “barış” diyene demokrat, bugün “terör bitsin” diyene hain diyorsa…
Orada fikir değil, başka bir hesap vardır.
İşte yaş kemale erince insan bunu öğreniyor.
Bir tarafta Fatih’i ölümünden sonra İstanbul’u fethe gönderenler…
Bir tarafta maneviyat anlatırken savcılık dosyalarına konu olanlar…
Bir tarafta terör sürerken “bitirin”, bitirilmeye çalışılırken “niye bitiriyorsunuz” diyenler…
Sonra dönüp bize:
“Tecrübe konuşuyor.” diyorlar.
La sizin tecrübe dediğiniz şeyin ne olduğunu başta söyledim zaten:
Hayat tarağı vermeden önce saçımız vardı.
Şimdi tarak elimizde…
Saç yok.
Allah kimseyi insan içine çıkamayacak hale getirmesin, bazıları çıkamazken, bazıları da çıkamayacak hale gelmek için çok hızlı koşuyor.
Hadi okuyup dağılalım.
Unutmadan İnsan, düşmanıyla değil; hasedine teslim olduğunda kaybeder.
Dip notumuza gelelim; Siz siz olun, sizi seven insanı üzmeyin. Ahını almayın. Başınıza sarmayın. Hatta direnirken de gülümsemeyi bırakmayın. Rabbim ben ve alayınızın hayatında ki tüm eksiklikleri tez zamanda doldursun. Saygı ve hürmetle büyük küçük demeden alayınızın ellerinden öperim…
“Okuyucular üzülmesin, çünkü; Bozkurtlar dirilecektir.”
Evet unutmadan; Cesaret Bulaşıcıdır…
10 kuruşluk pul ve imza…
