DELİLER, AKILLILAR VE BULUNMAMASI GEREKEN YERDEKİLER…
Bilir misiniz; Osmanlı ordusunun en dikkat çekici birliklerinden biri Delilerdi.
“Deli” denirdi onlara ama akıllarını yitirdikleri için değil; korkunun akıllarına hükmetmesine izin vermedikleri için…
Ordunun önünde gider, en tehlikeli hatta ilk onlar girerdi. Sınır boylarının bu gözü kara süvarileri, yalnız silahlarıyla değil; kurt ve pars postları, kartal tüyleri ve sıra dışı görüntüleriyle düşmanın zihnine de saldırırdı.
Bugünün diliyle söylersek, yaptıkları yalnızca savaşmak değildi; psikolojik üstünlük kurmaktı.
Gariptir…
Tarih boyunca “deli” denilenler çoğu zaman bedel öderken öne çıkmış; kendisini pek “akıllı” zannedenler ise ödül dağıtılırken ön sırayı kimseye bırakmamıştır.
Başbuğ Alparslan Türkeş’in şu sözü meseleyi özetler:
“Kahramanlar bedel sırasında en önde; ödül sırasında en arkada duranlardır.”
Bugün de etrafınıza bakın.
Dava zordayken ortada görünmeyip makam dağıtılırken koşarak gelenleri; yük taşınırken kaybolup fotoğraf çekilirken kadraja girenleri görürsünüz.
Demek ki mesele deli veya akıllı olmak değilmiş.
Mesele, bedel günü nerede; ödül günü nerede durduğunmuş.
Bizim “delilerimiz” cephede düşmana koşuyordu; şimdinin bazı “akıllıları” ise boşalan koltuğa…
Keçinin birinin kıçına rakı sürmüşler:
“Nerede o kurt, bakam!” demiş.
Bizde de bazılarının eline biraz makam, biraz yetki, biraz unvan verince özgüven aynı seviyeye çıkıyor. Dün selam vermeye çekindiğine bugün racon kesiyor.
İnsan ister istemez psikolojik destek arıyor.
A101 tekne satıyor, BİM desen her gün başka sürpriz…
Ben de düşünüyorum:
A101’den tekne alıp uzaklaşsam mı, BİM’e psikolog gelmesini mi beklesem?
Gerçi A101’de Tofaş’tan ucuz tekneyi görünce psikolojim zaten bozuldu. İşin finalinde ŞOK’un tımarhanesine düşmezsek iyidir.
Şaka bir yana…
Size “pislik” kelimesinin basit ama düşündürücü bir tarifini vereyim:
Pislik, bulunmaması gereken yerde bulunan şeydir.
Sevdiğiniz insanın saçını öper, koklarsınız. Ama aynı saçın bir telini tabağınızda görünce rahatsız olursunuz.
Yemeğin yağını ekmekle sıyırırsınız; aynı yağ gömleğinize damladığında leke olur.
Demek ki bazen mesele şeyin kendisi değil, bulunduğu yerdir.
İnsan için de böyledir.
Bilgisiz insanın öğrenmesi ayıp değildir. Tecrübesiz insanın yetişmesi de…
Fakat ehil olmadığı makamı liyakat sanması, hem kendisine hem bulunduğu kuruma zarar verir.
Çünkü ehline denk gelmeyen makam yalnız insanı değil, makamın itibarını da ziyan eder.
Ve gelelim gönlümüzün tarafına…
Resûlullah’ın Hz. Ali hakkında söylediği rivayet edilen o meşhur söz asırlardır gönüllerde yankılanır:
“Ben kimin mevlâsı isem Ali de onun mevlâsıdır.”
Kerbelâ ise bize yalnızca bir tarih anlatmaz.
Bazen sayıca az olmanın haksız olmak anlamına gelmediğini; makamın haklılık üretmediğini ve insanın inandığı hakikat uğruna bedel ödemeyi göze alabilmesi gerektiğini hatırlatır.
Bizim tesellimiz de budur:
“Gönül Kerbelâ ise, aşk İmam Hüseyin’dir.”
Bismişah… Allah Allah!
Hakk Muhammed Ali aşkına;
Kerbelâ’da susuz kalan İmam Hüseyin’in, Kerbelâ şehitlerinin ve On Dört Masum-u Pak’ın matemini çekiyoruz.
Niyetimiz kabul, lokmamız makbul ola.
Ehl-i Beyt’in ruhuna değsin.
Yuh münkire, lanet Yezid’e;
rahmet İmam Hüseyin’e ve Ehl-i Beyt’e olsun.
Allah Allah…
Kabul ve makbul ola.
Aşk ile Hûû…
Velhasıl;
Tarihte “deli” dediklerimiz devlet uğruna canını ortaya koyuyordu.
Bugün kendisini fazlasıyla “akıllı” zannedenlerden ise o kadarını istemiyoruz.
Bedel ödenirken kaçmayın, ödül dağıtılırken de koşmayın yeter.
Çünkü tarih delileri küçümseyen akıllıları değil;
inandığı şey uğruna bedel ödeyebilen cesurları yazar.
Unutmadan İnsan, düşmanıyla değil; hasedine teslim olduğunda kaybeder.
Dip notumuza gelelim; Siz siz olun, sizi seven insanı üzmeyin. Ahını almayın. Başınıza sarmayın. Hatta direnirken de gülümsemeyi bırakmayın. Rabbim ben ve alayınızın hayatında ki tüm eksiklikleri tez zamanda doldursun. Saygı ve hürmetle büyük küçük demeden alayınızın ellerinden öperim…
“Okuyucular üzülmesin, çünkü; Bozkurtlar dirilecektir.”
Evet unutmadan; Cesaret Bulaşıcıdır…
10 kuruşluk pul ve imza…
