Evet, farkında mısınız bilmiyorum ama zenginler genelde iyi şaka yapamıyor. Çünkü mizah, insanın bolluktan değil, yokluktan icat ettiği bir savunma mekanizmasıdır. Freud yaşasa muhtemelen buna, “Mizah, ruhun son siperidir” derdi. Fakirlik unutulmasın diye değil; insan fakirliği unutabilsin diye geliştirilen bir beceri bu.
Ben mesela şu an peçeteye sela yazıp müezzine uzatacak kıvama geldim.
“Sıradaki sela, sevip de kavuşamayanlar için gelsin…”
Hadi o zaman hayırlı pazarlar olsun…
Bu ülkede okullarda zorunlu “Dün” dersi verilmeli.
Çünkü çok çabuk unutuyoruz.
Kimin hangi masada oturduğunu,
kimin hangi cümleyi kurduğunu,
kimin kimler hakkında neler söylediğini,
kimin ilk fırtınada saf değiştirdiğini…
İbn Haldun, “Geçmiş, geleceğe suyun suya benzemesinden daha çok benzer.” der. Biz ise her seferinde aynı filme ilk kez giriyormuş gibi davranıyoruz.
Hayırdır la siyasi atıklar…
Ne oldu? İçinde bulunduğunuz yönetimi beğenmeyip, sorgusuz sualsiz dedikodulara inanıp sonra da oturma organınıza dönüyorsunuz ya… Az akıllı olun, biraz sorgulayın. O zaman dönmek zorunda kalmazsınız.
Bu nasıl bir beklentidir?
Dava adamını ve emektarlarını yok sayıp, kendileriyle boy boy fotoğraf paylaşanları davanın üstünde tutuyorsunuz.
Neyse…
İstanbul’un siyasi çöplüğünde kendini dev aynasında görüp, birkaç alkışla ölümsüz olduğunu sanan; sonra da sessizce yok olan çok isim gördüm.
Sizin de sıranız gelir elbet.
Çünkü teşkilat hafızası yavaş çalışır ama unutmaz.
Anasını satayım, Jüpiter’de biri olsa zannedecek ki Dünya’da hayat sadece İstanbul’da var.
İstanbul dışında yaşam varmış…
Olm, bana hiç inandırıcı gelmiyor.
Sanki bütün evren burada yaşıyor.
Sabah…
Öğle…
İkindi…
Akşam…
Yatsı…
Herkes bir yerlere gidiyor.
Nereye gidiyorsunuz la?
Söylesenize.
Acayip merak ediyorum.
İnsanları geçtim…
Kedi yürüyor, gidiyor, gidiyor…
Nereye?
Köpek yürüyor, gidiyor, gidiyor…
Nereye?
Soruyorsun:
“Hav hav.”
İyi de kardeşim, gittiğiniz yerde ne var?
Kim bekliyor sizi?
Biriniz bana anlatsın.
Aklıma gelmişken…
İnsanın tek başına oturup kendisine Türk kahvesi yapması ve onu tek başına içmesi başlı başına bir hayat mücadelesi değil mi?
Le Bon, kalabalıkların insanı cesur ama düşüncesiz yaptığını söyler.
Bazen de yalnızlık, insanı düşündürdüğü için yoruyor.
İlla kürekle dalam mı size?
Ben şu sıralar kendimi fişi çekilmiş vantilatörün son dönüşleri gibi hissediyorum.
Bir dönüyor…
Bir daha dönüyor…
Sonra “Tamamdır” diyor.
Bu yetmezmiş gibi Instagram’da görüp bana soruyorlar:
“Hangi taşın enerjisi sana uyuyor?”
Beyler…
Artık eminim.
Mezar taşı.
Sadece mezar taşı.
Eskiden “Ev alma, komşu al” derlerdi.
Şimdi ne evi alabiliyoruz ne komşuyu seçebiliyoruz.
Bazen apartmanlar öyle bir hâl alıyor ki insan kendini uluslararası zirvede sanıyor.
Aslında mesele kimin nereden geldiği değil…
Kimsenin birbirini tanımadığı, selamın bile lüks hâline geldiği şehir hayatı.
Aynı apartmanda yıllarca yaşayıp birbirinin adını bilmeyen insanlar olduk.
Betonlar yükseldi,
komşuluklar alçaldı.
Belki de asıl gurbet, memleketten değil; birbirimizden uzaklaşınca başlıyormuş.
Bir doktor arkadaşım anlatmıştı.
Babası çocuğu muayeneye getirmiş.
Doktor bakmış…
Çocukta bir şey yok.
İki dakikalık sessizlikten sonra adam dönüp demiş ki:
“Hocam… Ben galiba yanlış çocuğu getirmişim.”
Ve çıkmış.
Bu babalar harika ya…
Evet, bence komik.
Çünkü hayatın en trajikomik tarafı şu:
Hepimiz bazen yanlış çocuğu,
yanlış insanı,
yanlış fikri,
yanlış tarafı taşıyoruz.
Ve çoğumuz bunu fark ettiğimizde geri dönmek yerine, yanlışla yaşamayı tercih ediyoruz.
Neyse…
Pazar dediğin biraz kahkaha,
biraz muhasebe,
biraz da “Ben ne ara bu hâle geldim?” diye aynaya bakmaktır.
Allah gönlünüze ferahlık, aklınıza berraklık, hafızanıza da biraz “dün” nasip etsin.
Hayırlı pazarlar.
Dip notumuza gelelim;
Siz siz olun, sizi seven insanı üzmeyin. Ahını almayın. Başınıza iş açmayın. Hatta direnirken de gülümsemeyi bırakmayın.
Rabbim benim ve alayınızın hayatındaki tüm eksiklikleri tez zamanda doldursun.
Saygı ve hürmetle, büyük küçük demeden alayınızın ellerinden öperim…
“Okuyucular üzülmesin; çünkü Bozkurtlar dirilecektir.”
Evet, unutmadan…
Cesaret bulaşıcıdır.
10 kuruşluk pul ve imza…
