Ne demiş Konya Uzay Araştırmaları Komutanı Astronot Mustafa Topaloğlu;
“Bazı şeylerin tutarlılığı, tuttuğun şeye bağlıymışdı.”
Hakikaten öyle.
Memlekette bayram var ama kimsenin bayramlık hali yok. CHP’de kurultay mı, mahkeme mi, genel başkan mı, kayyum mu, mutlak butlan mı derken vatandaş sabah haber açınca parti yönetimi takip etmiyor, adeta sezon finali izliyor. Bir gün Kılıçdaroğlu dönüyor deniyor, ertesi gün Özgür Özel konuşuyor, üçüncü gün herkes birbirine demokrasi anlatıyor. CHP’nin iç siyaseti artık parti kongresinden çok aile miras davasına benziyor. Mahkemenin kurultay sürecine ilişkin kararları sonrası Kılıçdaroğlu ve Özgür Özel eksenli tartışmalar yeniden alevlendi.
Freud’a göre bastırılan şey geri döner.
Türk siyasetinde ise bastırılan genel başkan geri dönüyor.
Bayramın diğer gündemi ise Anıtkabir’de Gençliğe Hitabe okurken bir ayağını uzatıp oturuşuyla sosyal medyayı ikiye bölen genç kardeşimizdi. Bir milletin ekonomik kriz, dış politika, terör, deprem ve anayasa tartışmalarını bırakıp bir çocuğun saygısızca duruş pozisyonu üzerine günlerce konuşabilmesi de aslında başlı başına sosyolojik başarıdır. Anıtkabir’de Gençliğe Hitabe’nin okunması ve gençlerin görüntüleri sosyal medyada rezilce geniş yankı buldu.
Gustave Le Bon yıllar önce demişti ki; kalabalıklar bazen düşünmez, hisseder.
Bizim memlekette ise kalabalıklar artık hissetmeyi de bırakıp sadece trend topic takip ediyor.
Bayramın en ilginç fotoğraflarından biri de İstanbul siyasetindeydi.
Yıllardır birbirine selam vermeyenlerin, birbirinin fotoğrafına bakınca tansiyonu çıkanların, birbirini dava dosyası gibi taşıyanların bayramlaşma masalarında yan yana oturması ayrı bir sanat eseriydi.
Özellikle MHP İstanbul’da uzun zaman sonra yapılan bayramlaşmanın beklenen kalabalığa ulaşamaması da üzerinde düşünülmesi gereken başka bir konu oldu. Son dönemde teşkilatların feshedilmesi, yeni yönetimlerin atanması ve İstanbul’da Volkan Yılmaz döneminin başlamasıyla büyük bir hareketlilik beklentisi oluşmuştu. “Lider, Teşkilât, Doktrin” e uyanların değil de uymadan devamlı gösteriş olsun diye dillerine pelesenk edenlerin beğenmekten kaçacağı bir paylaşım yapmak geldi içimden.
Köyde bir yarış yapılmış. Yarışı kazanamayan koşucuyu alıp maraton takımının başına getirmişler.
Sonra da köy meydanında davullar çalıp, “İşte bizi geleceğe taşıyacak isim!” diye duyuru yapmışlar.
İnsan ister istemez soruyor:
Bu bir ödüllendirme mi, yoksa başarının tanımını mı değiştirdik?
Türkiye’nin ikinci yüzyılına yürüdüğünü söyleyenlerin, geleceği temsil eden kadroları değil de geçmiş 20 yılın başarısızlıklarına imza atan eski isimleri vitrine koyması, yeni bir sayfa açmak değil; eski defteri farklı kapakla yeniden basmaktır.
Ama kutlama var, meşale var!
Çünkü bazen bazı teşkilatlarda sonuçlar değil, giriş törenleri önemlidir.
Türkiye’nin ikinci yüzyılı vizyon ister; nostalji değil. Kadro ister; hatıra albümü değil. Vesselam…
Fakat sosyolojide “Seyirci Etkisi” diye bir kavram vardır.
Herkes gelir diye düşünülür.
Sonunda kimse gelmez.
Herkes sahip çıkar diye düşünülür.
Sonunda kimse sahip çıkmaz.
Herkes doldurur diye beklenir.
Sonunda sandalyeler birbirine bakar.
Oysa İstanbul teşkilatının bayramlaşma çağrıları günlerce yapılmıştı.
Ama teşkilat hafızası bazen afişten güçlüdür.
Çünkü insanlar duyduklarını değil, yaşadıklarını hatırlar.
Burada mesele kalabalık sayısı değil aslında.
Mesele insanların neden gelmediğini konuşabilmek.
Çünkü bir hareket sadece salon doluluğuyla büyümez.
Vefa, aidiyet ve samimiyet duygusuyla büyür.
Eski Türklerde otağ kurmak kolaydı.
Zor olan, oba dağılınca insanları yeniden aynı ateşin başına toplamaktı.
Bugün siyasetin büyük kısmı da tam olarak bununla uğraşıyor.
Kalabalık toplamakla.
Halbuki mesele kalabalık değil.
Mesele aynı duaya amin diyebilen insan bırakabilmek.
Velhasıl;
Bir tarafta eski genel başkanını mahkemeden bekleyen CHP,
Bir tarafta birbirine bayram tebriği gönderirken birbirini etiketlemeyen siyasetçiler,
Bir tarafta Anıtkabir’de ayağını nasıl uzattığı tartışılan çocuklar,
Bir tarafta yıllar sonra bayramlaşıp eski günlerin kalabalığını arayan teşkilatlar…
Galiba kimsenin konuşmadığı gerçek şu:
Bu ülkede insanlar artık birbirine kızmaktan yoruldu ama birbirine güvenmeyi de unuttu.
Bayramlar eskiden kırgınları barıştırırdı.
Şimdi herkes aynı masada oturup birbirinden şüpheleniyor.
Bazı şeylerin tutarlılığı gerçekten tuttuğun şeye bağlıymışdı.
Mustafa Topaloğlu yine boş yapmamış.
Neyse…
Çaktırmayın ama oyun bitti.
Şah & Mat.
Dip notumuza gelelim; Siz siz olun, sizi seven insanı üzmeyin. Ahını almayın. Başınıza sarmayın. Hatta direnirken de gülümsemeyi bırakmayın. Rabbim ben ve alayınızın hayatında ki tüm eksiklikleri tez zamanda doldursun. Saygı ve hürmetle büyük küçük demeden alayınızın ellerinden öperim…
“Okuyucular üzülmesin, çünkü; Bozkurtlar dirilecektir.”
Evet unutmadan; Cesaret Bulaşıcıdır…
10 kuruşluk pul ve imza…
Doğru bir tesbit tebrik ederim.