Bazı insanlar sanıyor ki mesele sadece konuşmak. Hayır kuzum… mesele ne zaman sustuğundur.
Birileri gidiyor, birileri geliyor ama enteresan olan şu; dün bir öncekinin çantasını taşıyanlar, bugün yenisinin megafonu oluyor.
“Senin adın Türk!
Yıkıldın devrim dediler, yakıldın ilerleme dediler, Bozkurt’a it dediler, ite yavrum dediler…
Şimdi kalk! Doğrul! Kendine dön! Geç öne!”
Bugün memlekette en pahalı şey mazot değil, altın değil, dolar değil. Şahsiyet. Çünkü herkesin bir fiyatı oluşmuş ama çok az insanın hâlâ bir duruşu kalmış.
Yaklaşın size günün hikâyesini anlatayım…
Bir horoz varmış. Her sabah ezan vakti ötermiş. Sahibi demiş ki:
“Bir daha ezan saatinde ötersen tüylerini yolarım.”
Horoz korkmuş.
“Zaruretler mahzurları mubah kılar” deyip susmuş.
“Nasılsa başka horozlar var” demiş.
Sonra sahibi gelmiş;
“Horoz gibi yürümeyeceksin.”
Sonra;
“Tavuk gibi gıdaklayacaksın.”
Sonra;
“Yumurtlamazsan seni keserim.”
Horoz en sonunda ağlamış:
“Keşke ilk gün ötseydim…”
Bugün memlekette olan tam olarak bu beyler. İnsanlar artık düşüncelerini değil, reflekslerini saklıyor. Önce susuyorlar, sonra eğiliyorlar, sonra alışıyorlar. En sonunda da karakterlerini “uyum sağlamak” zannediyorlar.
Bugün birçok kişinin ideolojisi yok aslında. Sadece koltuğa göre şekil alan omurgası var. Dün başka slogan atanların bugün başka masalarda aynı heyecanla alkış tutmasının sebebi dava değil; kadro korkusu. Çünkü bazıları için fikir değişmez sanırdık, meğer ihale değişiyormuş.
Freud yaşasa buna herhalde “otoriteye bağımlı kişilik sendromu” derdi. Çünkü bazı insanlar fikir üretmiyor kuzum, sadece güçlü gördüğünün ses tonunu ezberliyor.
Ben de bu sabah Kemal Kılıçdaroğlu gibi uyandım. TÜİK’e alınmamış enflasyon verisi gibi… Varım ama yokum. Öyle lüzumsuz, öyle istatistik dışı…
Leo Tolstoy diyor ya;
“Cahilde eksik olan akıl değil, ahlaktır.”
Doğru söz. Çünkü bugün kötülük cahillikten değil kuzum; işine gelen suskunluktan besleniyor. İnsanlar artık yanlışın karşısında durmuyor. Yanlışın kazanıp kazanmayacağını bekliyor.
Bakıyorsun herkes çok sakin. Ben de sakinim. Ama insan bazen iyileştiği için değil, yorulduğu için susar. İçinde savaşacak bir şey kalmayınca değil, herkese aynı şeyi anlatmaktan usanınca sessizleşir.
Bir de hayatın en büyük şakası şu; kırılmış insanların karşısına düzgün biri olarak çıkarsanız, size teşekkür etmiyorlar. Sizden önce canlarını acıtanların bütün faturasını size kesiyorlar. Sonra dönüp “iyi insanlar neden değişti” diyorlar.
Değişmediler.
Sadece fazla sustular.
Neyse…
Çaktırmayın ama oyun bitti.
Şah & Mat.
Dip notumuza gelelim; Siz siz olun, sizi seven insanı üzmeyin. Ahını almayın. Başınıza sarmayın. Hatta direnirken de gülümsemeyi bırakmayın. Rabbim ben ve alayınızın hayatında ki tüm eksiklikleri tez zamanda doldursun. Saygı ve hürmetle büyük küçük demeden alayınızın ellerinden öperim…
“Okuyucular üzülmesin, çünkü; Bozkurtlar dirilecektir.”
Evet unutmadan; Cesaret Bulaşıcıdır…
10 kuruşluk pul ve imza…
