5 Ayda Ev, 5 Ayda Hayat mı?
Bir süredir televizyonlarda, sosyal medyada tanıdık yüzler yeniden boy göstermeye başladı. Dizi oyuncuları, bilinen isimler, “güven veren” ünlüler… Hepsi aynı hikâyeyi anlatıyor:
“Biz de eleştirildik, ‘5 ayda ev mi alınır?’ dediler… Ama aldık.”
Reklam öyle bir sunuluyor ki, sanırsınız ülkede herkes sabah uyanıyor, kahvesini içip öğlene doğru ev almaya gidiyor. Yetmedi, arabayı da ekliyor. Hatta işyeri bile.
Ama insanın aklına ister istemez şu soru geliyor:
Bu evler kaç para? Bu arabalar hangi şartlarda alınıyor?
Çünkü gerçek hayat, reklam arası kadar kısa değil.
Reklamın içinde reklam var artık. Sadece ürün değil, eleştiriye verilen cevap da pazarlanıyor. “İnanmayanlar oldu” deniyor, “bize de çok söylediler” deniyor. Böylece izleyiciyle duygusal bir bağ kuruluyor. “Bak onlar da senin gibiydi” mesajı veriliyor.
Bu, açıkça bir algı yönetimi.
Elbette cebinde parası olan için mesele yok. Peşin alır, kredi kullanır, yatırım yapar. Ama ülkede yaşayan herkesin cebinde o para yok. O zaman asıl soru şurada düğümleniyor:
Bu 5 ayda ev sahibi olanlar, hangi borcun altına giriyor? Kaç yıl, hangi faizle, hangi riskle?
Bunlar reklamlarda yok.
Bir de hafızamız var. Çok da eski değil… Paraları toplayıp kaybolanları, mağdur olan binlerce insanı hatırlıyoruz. O zaman da reklamlarda tanıdık yüzler vardı. “Güvenilir” denmişti. “Biz de içindeyiz” denmişti. Sonrası herkesin malumu.
Bugün yine aynı cümleler dolaşımda.
Yine umut satılıyor.
Yine “herkes yapıyor” algısı pompalanıyor.
Ama kimse şunu sormuyor:
Bu umut, kaç kişinin hayatını daha borç batağına sürükleyecek?
5 ayda ev almak mümkün olabilir.
Ama 5 ayda gerçek anlatılmaz.
Gerçek, küçük yazılarda gizlidir.
Gerçek, reklamlarda hiç görünmez.
Ve belki de en tehlikelisi şu:
İnsanlara hayal değil, normalmiş gibi gösterilen bir istisna satılıyor.
5 ayda ev…
Peki ya 10 yıl sürecek bedeli?
GERÇEK HAYAT, REKLAM ARASI KADAR KISA DEĞİL!
