*“Biz bu kadar acıyı neden yaşıyoruz?”*
Ülkenin yemyeşil ormanları, dağları, ağaçları kapkara oldu. Vatana ihanetin elbet bir bedeli olur; bu dünyada olmasa da öbür dünyada mutlaka hesabı verilir. Ülkeyi yakan hainler kimse, ağırlaştırılmış hapis cezalarına çarptırılmalıdır. Üç-beş ay yatıp serbest kalmamalıdır.
Kul hakkı, yetim hakkı, ağaç, orman ve doğa hakkı da kalmadı. Herkesin derdi tek bir şey: koltuk. Başka hiçbir şeyi düşünen yok.
Depremler oldu, kimse istifa etmedi.
Yangınlar oldu, kimse istifa etmedi.
Otelde insanlar, çocuklar öldü, kimse istifa etmedi. Ormanlar yandı, yine kimse istifa etmedi.
Tren kazalarında insanlar, çocuklar hayatını kaybetti, kimse istifa etmedi.
Her yıl 500-600 kadın öldürülüyor, kimse istifa etmiyor.
Yeni doğan bebekler katledildi, kimse istifa etmedi.
Heyelanlarda insanlar toprak altında kaldı, kimse istifa etmedi.
Hiç kimse üstüne sorumluluk almıyor.
Sokaktaki bir kadının dediği gibi: “Türkiye’de yaşamak öldü.” Gerçekten de öyle. Yaşamak, yaşamak değil artık.
Yarın sabah neye uyanacağımızı bilemez hale geldik.
Artık yarını beklemeye gerek kalmadı; her saniye, her dakika başımıza ne geleceğinden emin değiliz. Her an, her yerde ölebiliriz…
Ne yaşıyoruz böyle, kimse bilmiyor…
