Travmatik bir toplum olduk.
Ülkenin dört bir yanında yanmadık orman kalmadı.
Bir yandan yangınlar, diğer yandan yabancılara teslim edilen maden ocakları… Doğanın yok edilmesi için adeta yemin etmiş gibiler.
Ülkede üzüntüler bir türlü dinmiyor.
Bu topraklarda sevinç kısa, üzüntü hep uzun sürüyor.
Ne zaman yüzümüz gülecek bilmiyoruz; üzüntü yakamızı bırakmıyor.
Sanki ülkemin kaderi oldu hüzün ve keder.
Pandemiyle başlayan kabus yılları azalmadan devam ediyor. Daha yıl bitmedi, daha neler olacak bilmiyoruz.
Sabah neye uyanacağımızı bile bilmiyoruz.
Travma üstüne travma yaşamaya mahkum olduk adeta.
Nasıl bir döneme denk geldik, bilmiyoruz.
Daha doğrusu hiç bir şey bilmiyoruz.
Travmasız günler yaşamamız dileğimle, kalın sağlıcakla.
CK
