26 yıl…
Bir cinayet dosyası için sadece bir süre değil, aynı zamanda bir ülkenin vicdanında biriken ağır bir yük.
15 yaşındaki lise öğrencisi Çağla Tuğaltay, 5 Haziran 2000 yılında İstanbul Fulya’daki evinde vahşice katledildi. O gün olay yerinde bulunan deliller, aslında bu dosyanın hiçbir zaman tamamen “karanlık” olmadığını gösteriyordu.
Çağla’nın tırnak altında katile ait olduğu değerlendirilen DNA vardı. Evde yabancıya ait parmak izleri vardı. Yani bu dosyada “faili meçhul” olan şey, delil değil… Katilin kendisiydi.
Ama 26 yıl geçti. O DNA’nın kime ait olduğu hâlâ bulunamadı.
Bugün ise kritik bir eşikteyiz.
Adalet Bakanlığı, faili meçhul dosyalar için özel birim kurulduğunu açıkladı. Yani artık bu dosyalara bakacak ekipler, başka işlerin arasında kaybolmayacak. Sadece bu dosyalara odaklanacak.
Peki bu ne demek?
Bu, Çağla Tuğaltay dosyasının yeniden, en baştan, tüm detaylarıyla masaya yatırılması demek.
Bu, yıllardır alınmayan DNA örneklerinin yeniden gündeme gelmesi demek.
Bu, görmezden gelinen ihtimallerin tekrar incelenmesi demek.
Ama asıl soru şu:
26 yıl boyunca neden yapılmadı?
Neden o DNA bugüne kadar bir isimle eşleşmedi?
Neden mahalledeki herkesin DNA’sı alınmadı?
Neden bazı talepler reddedildi?
Şimdi yeni bir sayfa açılıyor.
Ama bu sadece bir büro kurulmasıyla bitecek bir süreç değil.
Bu, gerçekten karanlıkta kalan dosyaların üzerine gidilirse anlam kazanacak.
Çağla Tuğaltay dosyası, Türkiye’de faili meçhul cinayetlerin sembollerinden biri.
Eğer bu dosya çözülürse, sadece bir cinayet aydınlatılmış olmayacak…
26 yıldır bekleyen bir adalet duygusu da yerine gelecek.
Ve belki de ilk kez şu cümleyi duyacağız:
“Geç de olsa adalet yerini buldu.”
