Ben de Ülkemizi yıllardır başarısız halde yöneten ve bu güzel vatanımızı bu durumlara düşüren, iktidar olsun, muhalefeti olsun başarısız siyasetçilerin papuçlarını dama atıyorum. Seçimlerde şanı, şöhreti, parası olanlara değil, işinde pir olmuş dürüst, saygılı tecrübeli adaylara oyumuzu verelim ki, ülkemiz kalkınsın.
Atamayla, torpille, kontenjanla gelen siyasilerden bu ülkeye hayır gelmez, ancak ceplerini doldururlar. Bıkıp çekip giderler diyeceğim ama, o nu da diyemiyorum. Makamın, paranın şöhretin tadını alan bazı siyasetçiler uzun yıllar başarısız olsalarda, koltuğa yapışıp kalkmayı bilmezler.
Yeri geldimi neymiş efendim ‘Biz de tecrübe konuşur’ diyerek savuştururlar halkı. ‘kavun tatlı, ben ne yapayım’ misali.
Bizler de bu tür siyasetçilerin ‘Papuçlarını dama atmaya‘ varmısınız. Papuçlarını dama atalım ki, çatıları kiremit yerine,YIRTIK AYAKKABILARLA kaplansın da anlasınlar, tüm halkta görsün,bir daha hata yapmasınlar.
Gelelim konumuza, ‘PAPUCU DAMA ATILMAK’ sözü nereden geliyor, şimdi o nun geçmişini anlatacağım sizlere.
‘PAPUCU DAMA ATILMAK’ SÖZÜ NERDEN GELİYOR.
Osmanlı döneminde ayakkabıcılık büyük bir ustalık gerektirirdi. Her usta kendi yaptığı ayakkabının arkasında durur, işine titizlikle yaklaşırdı. Ancak bazen kötü malzemeden yapılan ya da kısa sürede yırtılan ayakkabılar müşteri tarafından geri getirilirdi. Bu durumda, hatalı ayakkabının sahibi olan ustanın pabucu, dükkânının damına atılırdı. Bu hem bir uyarı hem de esnaf arasında bir utanç göstergesiydi.
Dükkanların çatılarına bakarak o semtte hangi ustanın iyi, hangisinin zayıf olduğunu anlamak mümkündü. Çatısında az ayakkabı olan, düzgün ve sağlam iş yapan usta saygı görür; çatısı eski, yırtık ayakkabılarla dolu olan ise güven kaybederdi. Bu yüzden “pabucu dama atılmak” deyimi, zamanla “gözden düşmek”, “önemini kaybetmek” anlamında kullanılmaya başladı.
Bugün hâlâ biri işini kaybettiğinde, yerine başkası tercih edildiğinde ya da toplumda değerini yitirdiğinde “senin pabucun dama atıldı” deriz. Aslında bu söz, Osmanlı’daki ayakkabıcıların ahlâk ve ustalık anlayışından günümüze kalan, hatayı görünür kılan bir geleneğin dilimize yerleşmiş hâlidir.
(Alıntıdır)
